Rzecznik Ubezpieczonych

Wyszukiwarka:

Wczytuję
Rzecznik Ubezpieczonych > Art. 363 k.c. - naprawienie szkody > Wyrok Sądu Rejonowego w Gdyni z dnia 26 listopada 2008 roku, sygn. akt VI GC 82/08, niepublikowany

Wyrok Sądu Rejonowego w Gdyni z dnia 26 listopada 2008 roku, sygn. akt VI GC 82/08, niepublikowany

Ubezpieczyciel, jako strona umowy ubezpieczenia zawartej ze sprawcą szkody, nie ma żadnych podstaw do narzucania poszkodowanemu jakichkolwiek obowiązków w zakresie dotyczącym sposobu naprawy samochodu. Należy w tym miejscu zaznaczyć, że Sąd Najwyższy wielokrotnie w swoich orzeczeniach wypowiadał się przeciwko nakładaniu na poszkodowanego, który nabywa części samochodowe potrzebne do naprawy uszkodzonego pojazdu - obowiązku poszukiwania firmy sprzedającej je najtaniej. Odmienny pogląd byłby możliwy do zaakceptowania tylko gdyby chodziło o sytuację, w której poszkodowany obeznany dobrze z rynkiem części zamiennych kupował je, wiedząc o tym, że w innym miejscu może zakupić taką samą pełnowartościową część po cenie niższej (vide: wyrok SN z dnia 25 kwietnia 2002 roku, I CKN 1466/99, Monitor Prawniczy z 2003/1/32, także wyrok SN z dnia 5 listopada 1980 roku, III CRN 223/80, OSNC 1981/10/186). Tym bardziej więc ubezpieczyciel nie jest uprawniony do weryfikowania cen części zamiennych tylko na tej podstawie, że poszkodowany nie przedłożył dowodów zakupu pochodzących od np. autoryzowanego przedstawiciela danej marki. Zauważyć nadto należy, iż poszkodowany wybrał sposób naprawienia szkody poprzez naprawę pojazdu, a więc jego przywrócenie do stanu sprzed kolizji drogowej z dnia 19 listopada 2007 roku. Pojazd powoda był pojazdem dwuletnim, a więc stosunkowo nowym wyposażonym w fabrycznie w nowe i oryginalne części zamienne. Poszkodowany ma więc na podstawie art. 363 k.c. prawo do pełnej restytucji i zamontowania w miejsce części uszkodzonych, nowych oryginalnych części zamiennych.


Sąd Rejonowy w Gdyni z dnia 26 listopada 2008 r. Sąd Rejonowy w Gdyni Wydział VI Gospodarczy po rozpoznaniu w dniu 12 listopada 2008 r. w Gdyni sprawy z powództwa ... przeciwko ... o zapłatę

I.Zasądza od pozwanego ... na rzecz powoda ... 9.140,61 zł. (dziewięć tysięcy sto czterdzieści złotych sześćdziesiąt jeden groszy) wraz z ustawowymi odsetkami od dnia 24 stycznia 2008 roku do dnia zapłaty;

II.   Umarza postępowanie w zakresie kwoty 8.881,88 zł;

III. W pozostałym zakresie powództwo oddala;

IV. Zasądza od powoda na rzecz pozwanego kwotę 117,34 zł (sto siedemnaście złotych trzydzieści cztery grosze) tytułem zwrotu kosztów postępowania;

V. Nakazuje ściągnąć tytułem zwrotu kosztów opinii biegłego wyłożonych tymczasowo ze Skarbu Państwa - Sądu Rejonowego w Gdyni:

- od powoda kwotę 240,43 zł;

- od pozwanego kwotę 204,82 zł.

Powód ... wniósł pozew o zasądzenie od pozwanego... kwoty 19.737, 76 złotych wraz z ustawowymi odsetkami oraz kosztami postępowania sądowego w tym zastępstwa procesowego.

W uzasadnieniu podał, iż w dniu 19 listopada 2007 roku doszło do kolizji drogowej, w wyniku, której uszkodzeniu uległ pojazd marki Toyota Rav 4, stanowiący własność powodowej spółki. Odpowiedzialność za przedmiotową szkodę ponosił pozwany jako ubezpieczyciel sprawcy szkody. Koszt naprawy pojazdu wykonanej przez ... .

Spółka jawna z siedzibą w Gdyni wyniósł 16.097, 76 zł netto. W okresie naprawy powód korzystał nadto z pojazdu zastępczego. Koszt wynajmu wyniósł 3.640 zł netto. Pozwany nie wypłacił poszkodowanemu należnego odszkodowania mimo kierowania do niego wezwań do zapłaty.

Pismem procesowym z dnia 22 stycznia 20-08 roku powód cofnął pozew o kwotę 8.881, 88 zł, która pozwany uiścił na rzecz powoda w dniu 16 stycznia 2008 roku.

Pozwany... z siedzibą w Warszawie w odpowiedzi na pozew wniósł o oddalenie powództwa w całości oraz o zasądzenie kosztów procesu.

W uzasadnieniu pozwany uznał za bezsporną okoliczność zaistnienia szkody w pojeździe powoda oraz fakt wypłaty odszkodowania w kwocie 8.881, 88 zł. Pozwany wskazał, iż zweryfikował stawki za roboczogodzinę prac blacharskich i lakierniczych z kwoty 140/160 zł do kwoty 90/100 zł, albowiem stawki zastosowane przy naprawie pojazdu powoda nie są stosowane przez inne warsztaty na terenie Gdańska. Pozwany nie uwzględnił nadto kosztów naprawy przedniej części pojazdu, jako nie mających związku przyczynowego ze szkodą. Pozwany wskazał również, iż zweryfikował koszt części zamiennych użytych do naprawy ze względu na nieprzedstawienie faktur źródłowych na ich zakup. Podniósł nadto, iż nie jest zobowiązany do zwrotu kosztów najwyższych, a jedynie celowych i ekonomicznie uzasadnionych, zaś fakt użycia do naprawy pojazdu oryginalnych części zamiennych winien być udowodniony w trybie art. 6 k.c. przez powoda. Pozwany zakwestionował roszczenie powoda o zwrot kosztów wynajmu pojazdu zastępczego uznając, iż powód nie określił okresu, w którym dysponował wynajętym pojazdem oraz że okres najmu wynoszący 26 dni nie był w okolicznościach niniejszej sprawy uzasadniony.

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

W dniu 19 listopada 2007 roku w wyniku kolizji drogowej uszkodzeniu uległ pojazd marki Toyota Rav 4, stanowiący własność ... z siedzibą w Sopocie.

Sprawca szkody był ubezpieczony od odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych w pozwanym ... z siedzibą w Warszawie.

Poszkodowany     zlecił     naprawę     pojazdu     zakładowi     naprawczemu I kategorii ... . Spółka jawna z siedzibą w  Gdyni, który wykonał naprawę przy zastosowaniu stawek za RBG prac mechaniczno - lakierniczych w wysokości 140/160 zł. W dniu 28 grudnia 2007 roku ... . Spółka jawna z siedzibą w Gdyni wystawił poszkodowanemu ... fakturę VAT za naprawę na kwotę 16.097, 76 zł netto w oparciu o kalkulację naprawy numer B676 z dnia 29 grudnia 2007 roku sporządzoną w systemie AUDATEX

Poszkodowany na czas naprawy wynajął od ... Spółka jawna z siedzibą w Gdyni pojazd zastępczy marki Skoda Fabia, który użytkował w okresie od 21 listopada 2007 do 16 grudnia 2007 roku. W dniu 28 grudnia 2007 roku ... Spółka jawna z siedzibą w Gdyni wystawił poszkodowanemu ... fakturę VAT za najem pojazdu zastępczego na kwotę 3.640 zł netto.

Pismem z dnia 07 stycznia 2008 roku powód wezwał pozwanego do zapłaty kwoty 19.737, 76 zł tytułem odszkodowania za szkodę komunikacyjną powstałą w dniu 19 listopada 2007 roku. Pozwany otrzymał od powoda dokumenty w postaci faktur VAT za naprawę i najem pojazdu zastępczego oraz kalkulacji naprawy w dniu 09 stycznia 2008 roku.

Pozwany ubezpieczyciel przyznał odszkodowanie za uszkodzenie pojazdu marki Toytota Rav 4 i w dniu 16 stycznia 2008 roku wypłacił poszkodowanemu kwotę 8.881, 88 zł. Pozwany zweryfikował wysokość stawki za RBG prac mechaniczno - lakierniczych z kwoty 140/160 zł odpowiednio do kwoty 90/100 zł, oraz dokonał obniżenia cen części zamiennych użytych do naprawy pojazdu wobec nie przedłożenia rachunków źródłowych na ich zakup.

Biegły sądowy ... w opracowanej opinii ustalił rzeczywisty, niezbędny i ekonomicznie uzasadniony koszt naprawy pojazdu marki Toyota Rav 4 nr rej. GSP T810 na kwotę 15.082, 49 zł netto przy zastosowaniu stawek za roboczogodzinę prac blacharskich i lakierniczych najczęściej stosowanych na terenie Gdyni przez zakłady naprawcze I kategorii IV kwartale 2007 roku w wysokości 110/132 zł.

Biegły ustalił technologiczny czas naprawy pojazdu powoda na 22 dni licząc od dnia 19 listopada do 11 grudnia 2007 roku. Następnie na rozprawie z dnia 12 listopada 2008 roku sprostował, iż ustalając technologiczny czas naprawy pojazdu od 19 listopada 2007 roku nie uwzględnił faktu, iż jak wynika z faktury VAT za najem pojazdu zastępczego rozpoczął się on od dnia 21 listopada 2007 roku. Biegły ustalił nadto, iż stawka za najem pojazdu zastępczego o standardzie odpowiadającym pojazdowi marki Skoda Fabia wynosiła w dacie likwidacji szkody od 130-220 zł za dobę. Biegły wskazał nadto, iż w przedmiotowej sprawie uszkodzeniu uległ tył pojazdu, z protokołu szkody nie wynika aby uszkodzeniu uległy jakiekolwiek elementy przodu, nadto w kalkulacji naprawy pojazdu powoda nie ma pozycji oznaczonej kodem 0281 dotyczącej odtworzenia lakieru zderzaka przedniego.

Sąd zważył, co następuje:

Stan faktyczny w niniejszej sprawie, Sąd ustalił na podstawie oświadczeń stron w zakresie, w jakim nie były one kwestionowane przed drugą stronę oraz dokumentów przedłożonych przez strony, a w szczególności na podstawie opinii pisemnej oraz ustnej biegłego sądowego ... .

Sąd oparł się na dokumentach zebranych w sprawie, w szczególności znajdujących się w aktach szkody dotyczących pojazdu marki Toyota Rav 4. Zgodnie z art. 233 §1 k.p.c. Sąd ocenia wiarygodność i moc dowodów według własnego przekonania, na podstawie wszechstronnego rozważenia zebranego materiału. Sąd dał wiarę powyższym dokumentom, albowiem zostały sporządzone przez upoważnione do tego osoby, prawidłowo pod względem formalnym, a ponadto ich prawdziwość nie budziła wątpliwości Sądu, toteż Sąd nie miał podstaw do odmówienia im waloru autentyczności i prawdziwości.

Za  w  pełni   wiarygodną  Sąd   uznał   opinię   biegłego   sądowego   do   spraw samochodowych ... Dokonane przez biegłego wnioskowanie nie nosi cech dowolności i powierzchowności. Biegły, w oparciu o wszechstronną analizę całości materiału dowodowego sporządził opinię kompletną i dokładną. Opinia biegłego jest logiczna, zgodna z zasadami doświadczenia życiowego i wskazaniami wiedzy. Komunikatywność jej sformułowań pozwala na zrozumienie wyrażonych w niej ocen i poglądów, a także sposobu dochodzenia do wniosków końcowych. Nie zawiera ona wewnętrznych sprzeczności i wykluczających się wzajemnie wniosków. Sąd dał nadto wiarę zeznaniom biegłego złożonym na rozprawie w dniu 12 listopada 2008 roku, nie zostały one bowiem podważone przez żadną ze stron.

Sąd oddalił nadto twierdzenia i dowody powołane przez powoda w piśmie z dnia 23 kwietnia 2008 roku wraz z załącznikami wskazującymi zestawienia zakładów serwisowych dealerów autoryzowanych w zakresie stawek za roboczogodzinę jako spóźnione w trybie art. 479 12 § 1 k.p.c. Przepis ten nakłada na powoda obowiązek powołania w pozwie wszystkich twierdzeń dotyczących żądania i dowodów na ich poparcie, chyba że powód wykaże, iż ich powołanie w pozwie nie było możliwe albo potrzeba powołania wynikła później. W tym przypadku dalsze twierdzenia i dowody na ich poparcie powinny być powołane w terminie dwutygodniowym od dnia, w którym powołanie stało się możliwe lub wynikła potrzeba ich powołania. Niespełnienie tego obowiązku skutkuje utratą prawa powoływania ich w toku postępowania. Powód w żaden sposób nie wykazał, aby potrzeba bądź możliwość powołania nowych dowodów powstała dopiero po wniesieniu odpowiedzi na pozew, tym bardziej iż wszystkie dokumenty prywatne załączone do pisma z dnia 23 kwietnia 2008 roku pochodzą z 2007 roku.

Jak wielokrotnie wskazywał Sąd Najwyższy (por. m.in. wyrok z dnia 24 lutego 2006 roku, sygn. akt IICSK143/05, LEX nr 180201, uchwała SN z 25 października 2006r., U1CZP 63/06) system prekluzji materiału procesowego obejmuje generalne wymaganie, aby w określonym terminie strony podały wszystkie znane im fakty, dowody i zarzuty. Stawianie tych wymagań urzeczywistnia się zwłaszcza w postępowaniu odrębnym w sprawach gospodarczych, którego uczestnikami są najczęściej profesjonaliści prowadzący działalność gospodarczą, których obciąża podwyższony miernik należytej staranności w działaniu, obejmujący także sądowe spory gospodarcze.

Ponadto art. 47914 § 2 k.p.c. jednocześnie nakłada na sąd obowiązek pominięcia spóźnionych twierdzeń, czyli traktowanie ich tak, jakby nie zostały zgłoszone. Konsekwencją uchybienia polegającego na pominięciu w pozwie wszystkich twierdzeń oraz wszystkich dowodów na ich poparcie jest utrata prawa powoływania się na nie w dalszym toku postępowania. Surowe konsekwencje działania systemu prekluzji zostały w tej samej nomie procesowej złagodzone przez wyłączenie ich stosowania w przypadkach, kiedy strona nie mogła przedstawić wcześniej wszystkich twierdzeń lub dowodów albo potrzeba ich przedstawienia powstała później. Pomimo, że decyzja co do przyjęcia i rozpoznania spóźnionych twierdzeń o faktach, a także spóźnionych wniosków dowodowych została pozostawiona sądowi, to jednak ustawa zakreśla wyraźne ramy dyskrecjonalnej władzy sędziego.

Żądanie pozwu jest zasadne w znacznej części.

Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy w sposób nie budzący wątpliwości potwierdził odpowiedzialność pozwanego ubezpieczyciela za przedmiotową szkodę.

Spornym pozostała natomiast wysokość należnego odszkodowania albowiem pozwany ubezpieczyciel zakwestionował zastosowane przez warsztat naprawiający uszkodzony pojazd stawki za roboczogodziny prac blacharsko - mechanicznych oraz lakierniczych ustalone na poziomie 140/160 zł i dokonał ich obniżenia do 90/100 zł. Ponadto wskazał na konieczność zweryfikowania cen części zamiennych wymienionych w kalkulacji naprawy z uwagi na nie przedstawienie faktur źródłowych ich zakupu oraz zakwestionował zasadność wynajmu pojazdu zastępczego przez 26 dni.

Zgodnie z art. 822 § 1 i 4 k.c. przez umowę ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej ubezpieczyciel zobowiązuje się do zapłacenia określonego w umowie odszkodowania za szkody wyrządzone osobom trzecim, względem których odpowiedzialność za szkodę ponosi ubezpieczający albo osoba, na której rzecz została zawarta umowa ubezpieczenia. Uprawniony do odszkodowania w związku ze zdarzeniem objętym umową ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej może dochodzić roszczenia bezpośrednio od ubezpieczyciela.

Na mocy natomiast art. 8241§ 1 k.c. o ile nie umówiono się inaczej, suma pieniężna wypłacona przez ubezpieczyciela z tytułu ubezpieczenia nie może być wyższa od poniesionej szkody.

Podstawowe znaczenie dla ustalenia wysokości szkody, a tym samym zakresu odpowiedzialności odszkodowawczej pozwanego, będzie miał art. 361 § 2 k.c., ustanawiający zasadę pełnej kompensacji szkody oraz art. 363 § 1 k.c., zgodnie z którym naprawienie szkody powinno nastąpić, według wyboru dokonanego przez poszkodowanego, poprzez zapłatę odpowiedniej sumy pieniężnej bądź przywrócenie stanu poprzedniego.

Jak podkreślił Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 13 czerwca 2003 roku w sprawie o sygn. akt III CZP 32/03 (opubl. M. Prawn. 2004/2/81) „odszkodowanie przysługujące od ubezpieczyciela odpowiedzialności cywilnej za uszkodzenie pojazdu mechanicznego obejmuje niezbędne i ekonomicznie uzasadnione koszty naprawy pojazdu, ustalone według cen występujących na lokalnym rynku".

W uzasadnieniu powyższej uchwały Sąd Najwyższy podkreślił, iż poszkodowanemu przysługuje wybór odpowiedniego warsztatu naprawczego, któremu powierzy on dokonanie naprawy uszkodzonego pojazdu. Warsztaty te mogą posługiwać się różnymi cenami w zakresie tych samych lub podobnych prac naprawczych. Co więcej, ceny te mogą odbiegać w odpowiedniej skali od cen stosowanych przez warsztaty naprawcze działające na odpowiednim rynku lokalnym (np. na terenie określonego miasta lub gminy). Jeżeli zaś nie kwestionuje się uprawnienia do wyboru przez poszkodowanego warsztatu samochodowego mającego dokonać naprawy, dla określenia wysokości należnego odszkodowania miarodajne powinny być ceny stosowane właśnie przez ten warsztat naprawczy.

Oczywistym jest, iż efekt w postaci naprawienia szkody osiągnięty zostaje wtedy, gdy w wyniku prac naprawczych uszkodzony samochód doprowadzony zostaje do stanu technicznej używalności odpowiadającej stanowi przed uszkodzeniem. Nie można jednak przyjąć, że poszkodowany będzie mógł domagać się jakichkolwiek kosztów prac naprawczych. Powstaje potrzeba odpowiedniej selekcji takich kosztów i ich odpowiedniej weryfikacji na podstawie zobiektywizowanych kryteriów. Uprawnienia poszkodowanego w zakresie wyboru warsztatu dokonującego naprawy powypadkowej pojazdu muszą podlegać pewnym ograniczeniom. Likwidacja szkody komunikacyjnej z ubezpieczenia OC sprawcy cechuje się bowiem pewną specyfiką. Poszkodowany zlecając tzw. naprawę bezgotówkową pojazdu warsztatowi naprawczemu nie jest zainteresowany, ani wysokością kosztów naprawy, ani możliwością minimalizacji tych kosztów np. poprzez zastosowanie rabatów, albowiem koszty naprawy pokrywa ubezpieczyciel sprawcy szkody. Nie zwalnia to jednak poszkodowanego zgodnie z art. 354 § 2 k.c. oraz art. 355 § 1 k.c. do dołożenia należytej staranności przy wyborze warsztatu naprawczego. Poszkodowany winien zatem działać tak jak jest to „ogólnie wymagane" w stosunkach danego rodzaju. Od racjonalnie działającego poszkodowanego należy zatem wymagać aby dbał w identyczny sposób o swoje interesy bez względu na to czy koszty naprawy pojazdu będzie musiał ponieść ostatecznie on sam, czy też inny podmiot, sprawca szkody lub jego ubezpieczyciel. Można więc stwierdzić, ze racjonalny uczestnik obrotu gospodarczego będzie optymalizował swoje wydatki, szukając warsztatu oferującego najwyższy standard usług za najbardziej korzystną cenę. Można również wymagać, aby podmiot danego stosunku zobowiązaniowego zorientował się czy inne warsztaty oferują taką samą cenę (stawkę) z takie same usługi.

Tymczasem z przedstawionego przez powoda materiału dowodowego wynika, że warsztat naprawczy wybrany przez poszkodowanego zastosował stawki w wysokości 140/160 zł   za  jedną  roboczogodzinę   prac   blacharskich   i   lakierniczych.   Biegły   sądowy ... opracowując opinię ustalił koszty naprawy pojazdu powoda na kwotę 15.082, 49 zł netto przy zastosowaniu najczęściej stosowanych stawek za RBG prac blacharskich i lakierniczych przez zakłady naprawcze z ternu Gdyni w wysokości 110/132 zł. Biegły wyjaśnił, iż wysokość stawek stosowanych przez poszczególne warsztaty ustalił na podstawie rozmów telefonicznych z ich przedstawicielami i ujęte w opinii stawki za RBG były  stawkami  najczęściej  stosowanymi przez dany warsztat w dacie likwidacji przedmiotowej szkody. Zauważyć należy, iż stawki za RBG zastosowane przez ... Spółkę jawną z siedzibą w Gdyni są znacznie wyższe niż stawki zalecane przez Wojewódzką Komisję Branży Motoryzacyjnej Pomorskiej Izby Rzemieślniczej Małych i Średnich Przedsiębiorstw w Gdańsku, które dla zakładów naprawczych I kategorii wynoszą 115/139 zł.

Sąd nie podzielił stanowiska pozwanego w przedmiocie obniżenia wysokości odszkodowania w zakresie cen części zamiennych z uwagi na nie przedłożenie lak zwanych faktur źródłowych na zakup części zamiennych niezbędnych do naprawy pojazdu.

Podnieść w tym miejscu należy, iż pozwany nie kwestionował konieczności użycia do naprawy uszkodzonego pojazdu wskazanych w kalkulacji naprawy części zamiennych. Nie wskazał także, dlaczego faktura VAT nr MP 371/2007 z dnia 28 grudnia 2007 roku wystawioną przez ... Spółkę jawną z siedzibą w Gdyni nie stanowiła dla ubezpieczyciela dowodu potwierdzającego fakt zakupu nowych części zamiennych.

W pierwszym rzędzie podkreślić należy, że jak wskazuje się w orzecznictwie przedmiotu w wypadku uszkodzenia rzeczy w stopniu umożliwiającym przywrócenie jej do stanu poprzedniego, osoba odpowiedzialna za szkodę obowiązana jest zwrócić poszkodowanemu wszelkie celowe, ekonomicznie uzasadnione wydatki, poniesione w celu przywrócenia stanu poprzedniego, do których wydatków należy zaliczyć także koszt nowych części i innych materiałów, jeżeli ich użycie było niezbędne do naprawienia uszkodzonej rzeczy (tak m.in. Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 20 listopada 1970 r., II CR 425/72, OSNCP Nr 6/1973/111).

Ubezpieczyciel, jako strona umowy ubezpieczenia zawartej ze sprawcą szkody, nie ma żadnych podstaw do narzucania poszkodowanemu jakichkolwiek obowiązków w zakresie dotyczącym sposobu naprawy samochodu. Należy w tym miejscu zaznaczyć, że Sąd Najwyższy wielokrotnie w swoich orzeczeniach wypowiadał się przeciwko nakładaniu na poszkodowanego, który nabywa części samochodowe potrzebne do naprawy uszkodzonego pojazdu - obowiązku poszukiwania firmy sprzedającej je najtaniej. Odmienny pogląd byłby możliwy do zaakceptowania tylko gdyby chodziło o sytuację, w której poszkodowany obeznany dobrze z rynkiem części zamiennych kupował je, wiedząc o tym, że w innym miejscu może zakupić taką samą pełnowartościową część po cenie niższej (vide: wyrok SN z dnia 25 kwietnia 2002 roku, I CKN 1466/99, Monitor Prawniczy z 2003/1/32, także wyrok SN z dnia 5 listopada 1980 roku, III CRN 223/80, OSNC 1981/10/186). Tym bardziej więc ubezpieczyciel nie jest uprawniony do weryfikowania cen części zamiennych tylko na tej podstawie, że poszkodowany nie przedłożył dowodów zakupu pochodzących od np. autoryzowanego przedstawiciela danej marki. Zauważyć nadto należy, iż poszkodowany wybrał sposób naprawienia szkody poprzez naprawę pojazdu, a więc jego przywrócenie do stanu sprzed kolizji drogowej z dnia 19 listopada 2007 roku. Pojazd powoda był pojazdem dwuletnim, a więc stosunkowo nowym wyposażonym w fabrycznie w nowe i oryginalne części zamienne. Poszkodowany ma więc na podstawie art. 363 k.c. prawo do pełnej restytucji i zamontowania w miejsce części uszkodzonych, nowych oryginalnych części zamiennych.

Powód wykazał wysokość kosztów naprawy w zakresie cen części zamiennych. Przedłożył bowiem do akt sprawy fakturę VAT nr MP 371/2007 z dnia 28 grudnia 2007 roku wystawioną w oparciu o kalkulację kosztów naprawy, z której wynika rodzaj oraz ceny części zamiennych użytych do naprawy uszkodzonego pojazdu. To właśnie przedmiotowa faktura stanowi dowód wysokości kosztów zakupu części zamiennych użytych do naprawy uszkodzonego pojazdu.

W ocenie Sądu w świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego również roszczenie powoda o zapłatę odszkodowania z tytułu wynajmu pojazdu zastępczego na czas naprawy zasługuje na uwzględnienie. W przekonaniu Sądu nie ulega wątpliwości, iż w majątku poszkodowanej spółki powstała szkoda majątkowa, na którą składał się nie tylko koszt naprawy uszkodzonego pojazdu, ale również koszt wynajmu pojazdu zastępczego. Nadto zgodnie z utrwaloną w tym zakresie linią orzecznictwa odpowiedzialność za szkodę w postaci kosztów najmu pojazdu zastępczego ubezpieczyciel ponosi jedynie w takim zakresie, w jakim najem pojazdu zastępczego pozostaje w adekwatnym związku przyczynowym ze zdarzeniem wyrządzającym szkodę. Pogląd ten należy w pełni podzielić, albowiem adekwatny związek przyczynowy wyznacza granice odpowiedzialności odszkodowawczej. W przypadku uszkodzenia pojazdu i naprawy tegoż pojazdu, normalnym następstwem jest, iż poszkodowany korzysta odpłatnie z pojazdu zastępczego, przez czas, który w normalnych, typowych warunkach byłby potrzebny do naprawy tegoż pojazdu. Konieczność najmu pojazdu zastępczego z pewnością stanowi normalne następstwo szkody, w rozumieniu art. 361 k.c. za którą odpowiedzialność ponosi pozwany. Biegły sądowy... wskazał w opinii pisemnej, doprecyzowanej następnie zeznaniami złożonymi na rozprawie w dniu 12 listopada 2008 roku, iż w rozpoznawanej sprawie czas technologicznie niezbędny do przeprowadzenia naprawy pojazdu obejmował faktyczną naprawę pojazdu w wymiarze 6 dni roboczych oraz czas od wynajmu pojazdu zastępczego - według faktury VAT 21 listopada 2007 roku do dnia wykonania oględzin pojazdu przez pozwanego - 03 grudnia 2007 roku. Łącznie 21 dni. Z opinii biegłego wynika nadto, iż stawka za wynajem pojazdu zastępczego marki Skoda Fabia w wysokości 140 zł netto za dobę była stosowana na rynku lokalnym za dobę wynajmu pojazdów o podobnym standardzie. Z tych względów Sąd uwzględnił żądanie powoda o zwrot kosztów wynajmu pojazdu zastępczego za okres 21 dni w kwocie 2.940 zł. netto.

Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 436 § 2 k.c., art. 822 k.c., art. 13 ust 2 ustawy z dnia 22 maja 2003 roku o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych (Dz. U. z 2003 r., Nr 124 poz. 1152 ze zm.), Sąd w punkcie pierwszym wyroku zasądził od pozwanego na rzecz powoda kwotę 9.140, 61 zł o( koszty naprawy ustalone przez biegłego na kwotę 15.082, 49 zł + koszty wynajmu pojazdu zastępczego w kwocie 2.940 zł - kwota wypłaconego odszkodowania 8.881, 88 zł).

Odnośnie kwoty 8.881, 88 zł uiszczonej przez pozwanego na rzecz powoda w dniu 16 stycznia 2008 roku, powód w piśmie procesowym z dnia 22 stycznia 2008 roku cofnął pozew. Uznając dokonane cofnięcie pozwu za dopuszczalne, Sąd na podstawie art. 203 k.p.c., art. 479 13 § 1 k.p.c. w zw. z art. 355 k.p.c. w punkcie II wyroku umorzył postępowanie w tym zakresie.

Podstawę zasądzenia odsetek ustawowych stanowił art. 481 § 1 i 2 k.c. w zw. z art. 14 ust 2 cytowanej wyżej ustawy z dnia 22 maja 2003 roku o ubezpieczeniach obowiązkowych Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych. Pozwany otrzymał od powoda dokumenty w postaci faktur VAT oraz kalkulacji naprawy stanowiące podstawę ustalenia wysokości szkody w dniu 09 stycznia 2008 roku. Od tej daty zaczął zatem biec dla pozwanego termin 14 - dniowy do wypłaty odszkodowania. Termin ten upływał w dniu 23 stycznia 2008 roku. Pozwany uiścił bezsporną jego zdaniem część odszkodowania w kwocie 8.881, 88 zł w dniu 16 stycznia 2008 roku, a więc w terminie.

Zatem od dnia 24 stycznia 2008 roku powodowi należą się odsetki ustawowe za opóźnienie w zapłacie zasądzonej kwoty 9.140, 61 zł.

O kosztach postępowania Sąd orzekł w punkcie drugim wyroku zgodnie z zasadą stosunkowego rozdziału kosztów na podstawie w art. 98 k.p.c. w zw. z art. 100 k.p.c. w zw. z § 6 pkt. 3 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2002 r., nr 163, poz. 1349 ze zm.) uznając, iż powód wygrał proces w 46%, a pozwany w 54%.

Wskazać w tym miejscu należy, iż powód winien być uznany za stronę przegrywająca niniejszy spór w zakresie kwoty 8.881, 88 zł, o którą to należność cofnął pozew. Pozwany uiścił przedmiotową kwotę na rzecz powoda w dniu 16 stycznia 2008 roku, w terminie 14 - dniowym na spełnienie świadczenia wynikającym z 14 ust 2 cytowanej wyżej ustawy z dnia 22 maja 2003 roku o ubezpieczeniach obowiązkowych Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych, który upływał w dniu 23 stycznia 2008 roku. Powód zaś wniósł niniejszy pozew w dniu 16 stycznia 2008 roku.

W punkcie piątym na mocy art. 113 ust. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2005 roku o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. z 2005r., nr 167,poz. 1398) w zw. z art. 108 § 1 k.p.c. kosztami postępowania wyłożonymi tymczasowo ze Skarbu Państwa Sąd obciążył strony stosownie do stopnia w jakim przegrały niniejszy spór.

Informacje prasowe z rynku

21.08.2014 - Ubezpieczenia majątkowe

Coraz trudniej o ubezpieczenie transakcji handlowych na wschodzie Europy

czytaj więcej



21.08.2014 - Ubezpieczenia na życie

Rzecznik Ubezpieczonych: niedozwolone nadmiernie wysokie opłaty likwidacyjne w UFK

czytaj więcej



21.08.2014 - Zabezpieczenie emerytalne

Komisja Europejska naciska na zmiany w KRUS

czytaj więcej