Zgodnie art. 436 § 2 zd. pierwsze k.c. w razie zderzenia się mechanicznych środków komunikacji poruszanych za pomocą sił przyrody wymienione osoby mogą wzajemnie żądać naprawienia poniesionych szkód tylko na zasadach ogólnych. Stosownie zaś do treści przepisu artykułu 415 k.c. kto z winy swej wyrządził drugiemu szkodę, obowiązany jest do jej naprawienia. Przesłankami odpowiedzialności deliktowej są: powstanie szkody, zdarzenie, z którym ustawa łączy obowiązek odszkodowawczy oznaczonego podmiotu oraz związek przyczynowy pomiędzy owym zdarzeniem a szkodą. Pod pojęciem szkody rozumie się - najogólniej rzecz biorąc - uszczerbek w dobrach prawnie chronionych osoby poszkodowanej. Zderzeniem się pojazdów w rozumieniu art. 436 § 2 k.c. jest każde - bez względu na przyczynę - zetknięcie się tych pojazdów, będących w ruchu.

Sąd Rejonowy dla Warszawy Woli w Warszawie Wydział I Cywilny po rozpoznaniu w dniu 4 czerwca 2009 r. w Warszawie sprawy z powództwa ...  przeciwko ... o odszkodowanie

I.               zasądza od ... na rzecz ... 4130,81 zł (cztery tysiące sto trzydzieści 81/100 złotych) wraz z ustawowymi odsetkami od dnia 5 grudnia 2007 r. do dnia zapłaty,

II.             Zasądza od ... na rzecz ... kwotę 617 zł (sześćset siedemnaście złotych) tytułem zwrotu kosztów procesu,

III.     nakazuje wypłacić ze Skarbu Państwa - Kasa Sądu Rejonowego dla Warszawy-Woli w Warszawie ... kwotę 1000 zł (jeden tysiąc złotych), a kwotę 375,40 zł (trzysta siedemdziesiąt piec złotych 40/100)  tytułem zwrotu nadpłaconej zaliczki na poczet wynagrodzenia biegłego.

Pozwem z dnia 5 sierpnia 2008 roku powód ... wniósł przeciwko ... powództwo wnosząc o zasądzenie od pozwanego kwoty 4.130,81 złotych wraz z ustawowymi odsetkami od dnia 5 grudnia 2007 roku do dnia zapłaty tytułem odszkodowania. Jednocześnie powód wniósł o zwrot kosztów procesu.

W uzasadnieniu powód podał, iż jego samochód marki SAAB w wyniku kolizji spowodowanej przez kierującego samochodem Daihatsu, który posiadał polisę oc w ... uległ uszkodzeniu. Wysokość ustalonego przez pozwanego odszkodowania w postępowaniu likwidacyjnym nie odzwierciedla rzeczywistych kosztów naprawy pojazdu. Pozwany ustalił wysokość szkody ostatecznie na kwotę 51.204 złotych, a z prywatnej ekspertyzy zleconej przez powoda wynika, iż wartość szkody wyniosła 55.334,81 złotych.

W odpowiedzi na pozew pozwany wniósł o oddalenie powództwa i zasądzenie kosztów procesu. W uzasadnieniu pełnomocnik pozwanego podniósł, iż żądanie pozwu nie zostało przez powoda udowodnione, albowiem złożona przez powoda opinia jest dokumentem prywatnym i nie może stanowić podstawy uwzględnienia żądania pozwu, a ustalona przez pozwanego wysokość odszkodowania odpowiada wysokości szkody poniesionej przez powoda.

Na terminie rozprawy pełnomocnik pozwanego podtrzymał swoje stanowiska w sprawie.

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

W dniu 22 sierpnia 2007 roku doszło do kolizji drogowej samochodu osobowego marki SAAB i samochodu osobowego Daihatsu . Sprawcą szkody był kierujący samochodem Daihatsu. Samochód osobowy Daihatsu był ubezpieczony od odpowiedzialności cywilnej w wyniku kolizji doszło do uszkodzenia samochodu powoda. Pozwany z tytułu odszkodowania wypłacił powodowi łącznie kwotę 51.204 złotych.

W samochodzie marki SAAB uszkodzeniu uległy: zderzak przedni, reflektor lewy, pokrywa silnika, poduszki powietrzne, pas bezpieczeństwa, opona przednia lewa, drążek kierowniczy, zbiorniczek spryskiwacza, reflektor prawy, chłodnica.

W wyniku kolizji i uszkodzenia samochodu marki SAAB koszt jego naprawy wynosił 56.727,67 złotych.

Powyższy stan faktyczny sąd ustalił na podstawie wskazanych wyżej dowodów z dokumentów, których wiarygodność nie była kwestionowane przez żadną ze stron, tym samym brak było podstaw do jej podważenia przez sąd.

Na wniosek stron postanowieniem z dnia 22 grudnia 2008 roku, sąd dopuścił dowód z opinii biegłego sądowego z zakresu ruchu drogowego i motoryzacji na okoliczność ustalenia rzeczywistych kosztów naprawy pojazdu marki SAAB powstałych w wyniku szkody zaistniałej w dniu 22 sierpnia 2007 roku, zasadności dokonanych korekt zastosowanych przez pozwanego w kalkulacji naprawy.

Biegły ... opracowując opinię z dnia 2 marca 2009 roku korzystał z systemu Audatex, Info - Ekspert i Instrukcji SRTSiRD. W konkluzji opinii biegły wskazał, iż koszty naprawy samochodu powoda wyniosły 56.727,67 złotych. Jednocześnie biegły wskazał, iż zastosowane przez pozwanego w kalkulacji naprawy korekty są niezasadne.

Opinia biegłego w ocenie Sądu była wyczerpująca, spójna i wykonana fachowo zgodnie ze standardami przyjętymi przy opracowywaniu tego rodzaju dokumentów, dlatego też Sąd uznał ją za w pełni wiarygodny dowód w sprawie.

Pismem z dnia 14 kwietnia 2009 roku pełnomocnik pozwanego wniósł o dopuszczenie dowodu z opinii uzupełniającej biegłego uwzględniającej zastosowane przez powoda stawki za rbg w wysokości 85 złotych oraz dowodu z zeznań świadka ... okoliczność podstaw zastosowanych korekt w kalkulacji naprawy powoda.

Sąd oddalił powyższe wnioski dowodowe albowiem zastosowanie stawek rbg wskazanych przez stronę pozwaną i dokonanie stosownych obliczeń poprzez podstawienie konkretnej zmiennej do załączonej przez biegłego kalkulacji naprawy nie wymagało wydania opinii uzupełniającej przez biegłego. Odnosząc się do wniosku o dopuszczenie zeznań świadka na okoliczność dokonanych przez pozwanego korekt w kalkulacji na prawy przedstawionej przez powoda to w ocenie sądu dowód ten był bezprzedmiotowy, albowiem kalkulacja ta była kwestionowana przez stronę pozwaną tym samym nie mogła ona stanowić dowodu w sprawie, a co za tym idzie zeznania tego świadka były zbędne do rozstrzygnięcia sprawy. Podkreślenia wymaga fakt, że prywatne ekspertyzy opracowane na zlecenie stron, czy to w toku procesu, czy jeszcze przed jego wszczęciem, należy traktować w razie przyjęcia ich przez sąd orzekający, jako wyjaśnienia stanowiące poparcie stanowiska stron, z uwzględnieniem wiadomości specjalnych. Nie są one dowodami w sprawie, opinia pozasądowa - choćby była sporządzona przez biegłego sądowego - nie stanowi bowiem dowodu w rozumieniu art. 278 i nast. kpc.

Sąd zważył, co następuje:

Podstawę prawną zgłoszonego przez powoda żądania stanowią przepisy art. 436 k.c., 415 k.c, art. 822 k.c. oraz art. 34 - 36 ustawy z dnia 22 maja 2003 roku o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych.

Stosownie do art. 822 k.c. zakład ubezpieczeń zobowiązany jest do zapłaty odszkodowania za szkodę wyrządzoną osobom trzecim, względem których odpowiedzialność za szkodę ponosi ubezpieczający. Przesłanką odpowiedzialności pozwanego jest wyrządzenie szkody przez ubezpieczonego. W myśl § 4 powyższego przepisu uprawniony do odszkodowania w związku ze zdarzeniem objętym umową ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej może dochodzić roszczenia bezpośrednio od zakładu ubezpieczeń.

Zgodnie z art. 34 ust. 1 ustawy z ubezpieczenia OC posiadaczy pojazdów mechanicznych przysługuje odszkodowanie, jeżeli posiadacz lub kierujący pojazdem mechanicznym są obowiązani do odszkodowania za wyrządzoną w związku z ruchem tego pojazdu szkodę, której następstwem jest śmierć, uszkodzenie ciała, rozstrój zdrowia bądź też utrata, zniszczenie lub uszkodzenie mienia. W myśl art. 35 ubezpieczeniem OC posiadaczy pojazdów mechanicznych jest objęta odpowiedzialność cywilna każdej osoby, która kierując pojazdem mechanicznym w okresie trwania odpowiedzialności ubezpieczeniowej, wyrządziła szkodę w związku z ruchem tego pojazdu.

Natomiast przepis art. 36 ust. 1 ustawy odsyła do przepisów regulujących odpowiedzialność cywilną posiadacza lub kierującego pojazdem mechanicznym, tj. do przepisów kodeksu cywilnego od art. 435 do 437. Zgodnie art. 436 § 2 zd. pierwsze k.c. w razie zderzenia się mechanicznych środków komunikacji poruszanych za pomocą sił przyrody wymienione osoby mogą wzajemnie żądać naprawienia poniesionych szkód tylko na zasadach ogólnych. Stosownie zaś do treści przepisu artykułu 415 k.c. kto z winy swej wyrządził drugiemu szkodę, obowiązany jest do jej naprawienia. Przesłankami odpowiedzialności deliktowej są: powstanie szkody, zdarzenie, z którym ustawa łączy obowiązek odszkodowawczy oznaczonego podmiotu oraz związek przyczynowy pomiędzy owym zdarzeniem a szkodą. Pod pojęciem szkody rozumie się - najogólniej rzecz biorąc - uszczerbek w dobrach prawnie chronionych osoby poszkodowanej. Zderzeniem się pojazdów w rozumieniu art. 436 § 2 k.c. jest każde - bez względu na przyczynę - zetknięcie się tych pojazdów, będących w ruchu. Natomiast według ustalonych poglądów doktryny i judykatury w systemie polskiego prawa cywilnego mamy do czynienia z wymaganiem uwzględnienia punktu widzenia tzw. teorii adekwatnej przyczynowości, zgodnie z którą związek przyczynowy zachodzi wtedy tylko, gdy w zestawie wszystkich przyczyn i skutków mamy do czynienia jedynie z takimi przyczynami, które normalnie powodują określone skutki.

W niniejszej sprawie w ocenie Sądu okolicznością bezsporną jest, iż uszkodzenia samochodu powoda SAAB dokonał kierujący samochodem Daihatsu. W ocenie Sądu istniał również związek przyczynowy między szkodą a zdarzeniem ją powodującym. W związku z powyższym skoro ubezpieczony w zakresie odpowiedzialności cywilnej u pozwanego kierujący pojazdem Daihatsu spowodował powstanie szkody w pojeździe należącym do powoda - pozwany ma obowiązek jej naprawienia.

Pozwany co do zasady nie kwestionował swojej odpowiedzialności wobec powoda z tytułu powstałej szkody, kwestionował jedynie jej wysokość.

Pozwany podnosił, iż żądanie odszkodowania ponad kwotę wypłaconą przez niego jest niezasadne, albowiem nie zostało udowodnione przez powoda. Po przeprowadzeniu postępowania likwidacyjnego i zweryfikowaniu kosztorysu przedstawionego przez powoda ostatecznie ustalił koszt naprawy na kwotę 51.203,85 złotych.

Ustalając wysokość odszkodowania należnego powodowi, Sąd kierował się treścią art. 361 § 2 k.c., który stanowi iż „w powyższych granicach, w braku odmiennego przepisu ustawy lub postanowienia umowy, naprawienie szkody obejmuje straty, które poszkodowany poniósł, oraz korzyści, które mógłby osiągnąć, gdyby mu szkody nie wyrządzono". Oznacza to, że z braku zastrzeżeń umownych lub szczególnych przepisów ustawy, szkoda winna być naprawiona w całości. Zasada pełnego odszkodowania obejmuje zarówno starty jakie poszkodowany poniósł, jak i korzyści, które mógł osiągnąć, gdyby mu szkody nie wyrządzono. Startą jest zmniejszenie majątku poszkodowanego, co może się przejawiać bądź w uszczupleniu aktywów. - zniszczenie, utrata, bądź zwiększeniu pasywów - zwiększenie zobowiązań. Szkoda może mieć dwojaką postać: szkody rzeczywistej i utraty korzyści.

Mając na względzie również § 1 wyżej powołanego przepisu, który stanowi, iż „zobowiązany do odszkodowania ponosi odpowiedzialność tylko za normalne następstwa działania lub zaniechania, z którego szkoda wynikła", wskazać należy, iż zakład ubezpieczeń zobowiązany jest do naprawienia powstałej szkody w całości wraz ze zwykłymi następstwami szkody. Określenie rozmiaru szkody nie determinuje wysokości odszkodowania, bowiem granice obowiązku naprawienia szkody wyznacza normalny związek przyczynowy między zdarzeniem wywołującym uszczerbek a szkodą.

Mając powyższe na uwadze Sąd uznając na miarodajną opinię biegłego opracowaną w oparciu o powszechnie stosowany system AUDATEX, doszedł do przekonania, iż faktyczna wysokość szkody w pojeździe powoda wynosiła 56.727,67 złotych, co po odliczeniu kwoty 51.204 złote uiszczonej przez pozwanego jako tzw. kwota bezsporna świadczenia odszkodowawczego daje różnicę w wysokości 5.523,67 złotych i dopiero taka kwota wypłacona łączne wraz ze wcześniejszym świadczeniem w ocenie Sądu pokrywała pełną wysokość szkody w samochodzie powoda. Powód jednakże wnosił o zasądzenie kwoty 4.130,81 złotych, tym samym sąd nie mogąc orzec ponad żądanie pozwu, orzekł zgodnie z żądaniem pozwu i uwzględnił powództwo w całości.

Odnosząc się do zarzutu pozwanego, iż biegły sądowy w kalkulacji naprawy przyjął rbh wyższe niż te wskazane w kalkulacji przedstawionej przez powoda, zdaniem sądu zarzut ten jest bezpodstawny albowiem zgodnie z art. 363 § 2 k.c. wysokość szkody winna być ustalona według cen z daty ustalenia odszkodowania i wysokość stawki jaką biegły przyjął odpowiada stawkom obowiązującym w dacie ustalania wysokości odszkodowania. Na marginesie należy wskazać, iż gdyby przyjąć stawkę rbh 85 złotych koszt naprawy ustalony przez biegłego zostałby pomniejszony o 543 złote, co daje kwotę przy różnicy wysokości odszkodowania wypłaconego przez pozwanego, a ustalonego przez biegłego 4.980,67 złotych, a żądanie pozwu ograniczało się do kwoty 4.130,81 złotych.

O odsetkach Sąd orzekł na podstawie art. 481 k.c. i art. 817 § 1 k.c.

Mając powyższe na względzie Sąd orzekł jak w pkt I wyroku.

O kosztach procesu sąd orzekł na podstawie art. 98 k.p.c., natomiast o kosztach zastępstwa procesowego na podstawie rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.

Na podstawie art. 84 ust. 1 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych z dnia 28 lipca 2005 roku sąd zwrócił stronom nadpłacone należności na poczet wynagrodzenia biegłego.