Powód zasadnie domagał się zapłaty za parkowanie uszkodzonego pojazdu, gdyż wiązało się to z koniecznością wypełnienia obowiązku zabezpieczenia pojazdu przed dalszymi uszkodzeniami, czego wymagały od powoda OWU AC.

Sąd Okręgowy w Warszawie po rozpoznaniu sprawy z powództwa I. Sp. z o.o. w S.  przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń o zapłatę na skutek apelacji wniesionej przez pozwanego od wyroku Sądu Rejonowego dla m. st. Warszawy w Warszawie

1. oddala apelację

2. zasądza od Zakładu Ubezpieczeń na rzecz I. Sp.z o.o. w S.  kwotę 90zł (dziewięć­dziesiąt złotych) tytułem zwrotów kosztów postępowania apelacyjnego

Powód I.  Sp. z o.o. w S. wniósł o zasądzenie od pozwanego Zakładu Ubezpieczeń kwoty 1 272,72 zł. wraz z należnościami ubocznymi. W uzasadnieniu wskazał, iż żądana kwota stanowi pozostałą część odszkodowania, które należne mu jest z tytułu odpowiedzialności ubezpieczeniowej.

Nakazem zapłaty z dnia 31 lipca 2008 r. Sąd Rejonowy dla m.st. Warszawy w Warszawie uwzględnił w całości żądanie pozwu.

W sprzeciwie od powyższego nakazu zapłaty pozwany wniósł o oddalenie powództwa oraz o zasądzenie od powoda na rzecz pozwanego kosztów procesu wg norm przepisanych.

Sąd Rejonowy dla m. st. Warszawy w Warszawie wydał w dniu 11 marca 2009 r. wyrok, w którym zasądził od pozwanego na rzecz powoda kwotę 1 272.72 zł. wraz z odsetkami w wysokości ustawowej od kwoty 1 272,72 zł. od dnia 24 sierpnia 2007 r. do dnia zapłaty oraz zasądził od pozwanego no rzecz powoda kwotę 227,10 zł. tytułem kosztów procesu, w tym kwotę 180 zł. tytułem kosztów zastępstwa procesowego.

Na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego Sąd Rejonowy ustalił następujący stan faktyczny i prawny:

W dniu 2 lipca 2007 r. na skutek kolizji drogowej uszkodzeniu uległ samochód marki Fiat Panda należący do powoda, posiadający ubezpieczenie Autocasco u pozwanego. W warsztacie naprawczym „I." Sp. z o.o. dokonano kalkulacji naprawy w systemie AUDATEX na kwotę 4 448,40 zł. Naprawa pojazdu została rozliczona fakturą VAT na kwotę 7 858,30 zł. wystawioną przez  Elżbietę R.  i obejmowała koszt naprawy uszkodzonego samochodu oraz koszt parkowania pojazdu przez 6 dni, koszt wynajmu pojazdu zastępczego przez 7 dni, koszt dojazdu i koszt holowania, załadunku i rozładunku pojazdu. Pozwany wycenił łącznie odszkodowanie na kwotę 6 585,58 zł. i wypłacił ją powodowi. Powód wezwał pozwanego do zapłaty pozostałej części odszkodowania, tj. kwoty 1 272.72 zł. Pozwany uznał, iż koszt parkowania uszkodzonego pojazdu był nieuzasadniony, technologiczny czas naprawy wynosił 3 dni, dlatego czas wynajmu samochodu zastępczego powinien być z nim równy, nadto skorygował długość trasy holowania i wartość części zamiennych. Dodatkowo z opinii biegłego wynika, iż koszt naprawy pojazdu winien był wynieść 4 448.40 zl. brutto, a czas naprawy 4 dni.

W uzasadnieniu Sąd Rejonowy wskazał, iż kwota 7 858.30 zł. brutto, obejmująca koszty naprawy oraz holowanie, parkowanie i wynajęcie pojazdu odzwierciedla wysokość szkody poniesionej przez poszkodowanego. W rezultacie przywrócenia do stanu poprzedniego rzecz winna odzyskać takie same walory użytkowe i estetyczne, jakie miała przed wyrządzeniem szkody. Zatem nie może być mowy o zawyżeniu wysokości odszkodowania na skutek przyjęcia wyższych cen części zamiennych. Ponadto zgodnie z treścią ogólnych Warunków Ubezpieczenia Autocasco powód, w razie wystąpienia szkody, obowiązany był do zapieczenia pojazdu przed dalszymi uszkodzeniami, dlatego też wynajął pojazd zastępczy. Nie miał on możliwości korzystania z uszkodzonego pojazdu od dnia powstania szkody do dnia jego naprawy (od dnia 2 lipca 2007 r. do dnia 12 lipca 2007 r.), zatem nieuzasadnionym pozostaje skrócenie koniecznego czasu wynajmu do 3 dni. Pozwany jako ubezpieczyciel powinien zwrócić powodowi wszelkie celowe i ekonomicznie uzasadnione wydatki poniesione w celu przywrócenia stanu poprzedniego, a także koszty, do których pokrycia był zobowiązany zgodnie z umowa ubezpieczenia.

Apelację od wyroku złożył pozwany, zaskarżył go w części, tj. w odniesieniu do pkt I w zakresie zasądzenia kwoty odszkodowania przekraczającej kwotę 341,02 zł., w całości pkt II wyroku. Zarzucił naruszenie art. 361 § 2 k.c, poprzez przyjęcie, że odszkodowanie obejmuje także kwotę podatku VAT naliczonego od kosztów -parkowania, holowania oraz wynajmu pojazdu zastępczego, w sytuacji gdy poszkodowany uprawniony był do jej odliczania od należnego od niego podatku; art. 233 § 1 k.p.c. poprzez uznanie, iż załączona faktura VAT jest wystarczającym dowodem na okoliczność terminu i czasu trwania parkowania pojazdu oraz wynajmu pojazdu zastępczego, w sytuacji gdy faktura ta została wystawiona przez podmiot personalnie powiązany z powodem (Elżbieta R. jest prezesem i udziałowcem powodowej spółki, a pozostałymi udziałowcami są członkowie rodziny R.) i w żadnym wypadku nie określa terminu parkowania pojazdu oraz wynajmu pojazdu zastępczego, jego zasadności i miejsca, a także w sytuacji, gdy twierdzenia w niej zawarte pozostają w sprzeczności z pozostałym materiałem dowodowym.

Apelujący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku w części, poprzez oddalenie powództwa w zakresie przekraczającym kwotę 341,02 zł., tj. w zakresie kwoty 931,70 zł. oraz zasądzenie od powoda na rzecz pozwanego kosztów procesu za II instancję, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych, a także o zmianę rozstrzygnięcia o kosztach w postępowaniu pierwszo instancyjnym, stosownie do wyniku postępowania apelacyjnego.

W odpowiedzi na apelację powód wniósł o oddalenie apelacji w całości oraz zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu apelacyjnym.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Apelacja jest bezzasadna.

Zarzut dotyczący naruszenia art.361 § 2 kc jest chybiony.

W sprzeciwie o nakazu zapłaty pozwany nie podniósł zarzutu, że zasądzona w nim należność obejmuje także podatek VAT, pomimo tego, że poszkodowany był uprawniony do jej odliczenia od należnego od niego podatku. W tej sytuacji zarzut ten należało ocenić jako sprekludowany z uwagi na treść art. 479(14) § 2 kpc w zw. z art.479 (14a) kpc.

Także nie jest zasadny zarzut w zakresie naruszenia art.233 § 1 kpc.

W sprzeciwie od nakazu zapłaty pozwany ograniczył się jedynie do lakonicznego stwierdzenia, że nieuzasadniony był koszt parkowania uszkodzonego pojazdu, a okres wynajmu pojazdu zastępczego winien być skorygowany do wartości technologicznego czasu naprawy tj. 3 dni. Sąd Rejonowy słusznie wskazał, że powód zasadnie domagał się zapłaty za parkowanie uszkodzonego pojazdu, gdyż wiązało się to z koniecznością wypełnienia obowiązku zabezpieczenia pojazdu przed dalszymi uszkodzeniami, czego wymagały od powoda OWU AC. W sprzeciwie pozwany nie zgłaszał wątpliwości ani w zakresie osoby wystawcy faktury, ani jej treści. W rezultacie należało przyjąć, że wartość dowodowa faktury złożonej przez powoda nie została skutecznie zakwestionowana przez stronę pozwaną. Jeśli wziąć pod uwagę, że od czasu uszkodzenia pojazdu do daty jego oględzin przez przedstawiciela pozwanego upłynął okres ponad 6 dni, to nie ma podstaw do kwestionowania okresu odpłatnego parkowania samochodu określonego przez powoda.

Nie można także zgodzić się ze stanowiskiem apelującego, że jedynie hipotetycznie wyliczony przez biegłego okres 3 dni, jaki był wymagany do technologicznej naprawy uszkodzonego pojazdu, uzasadnia! zwrot wynagrodzenia za korzystanie z pojazdu zastępczego. Pozwany mógł korzystać z takiego pojazdu także w okresie, kiedy samochód czekał na oględziny przedstawiciela PZU przed jego naprawą. W takiej sytuacji nie było podstaw do kwestionowania okresu korzystania przez powoda z samochodu zastępczego w okresie od 2 lipca do naprawy samochodu w dniu 12 lipca 2007 r. i dlatego żądanie zwrotu kosztów korzystania z samochodu zastępczego za okres 7 dni było zasadne.

Mając powyższe na uwadze z mocy art.385 kpc orzeczono jak wyżej.

O kosztach postępowania apelacyjnego postanowiono w myśl art.98 w zw. z art.108 § 1 kpc.