W oparciu o ustalenia faktyczne dokonane przez Sąd Rejonowy oraz częściowo przez Sąd Okręgowy (art. 382 kpc) pozostała część należnego powodowi odszkodowania zamyka się kwotą 2.579,15 zł, co wynika z następującego wyliczenia: 10.095,15 zł ( koszty naprawy wyliczone przez biegłego ) minus kwota 7.808,38 zł ( wypłacone przez pozwanego odszkodowanie z tytułu naprawy pojazdu ) i kwota 292 zł (wypłacone przez pozwanego koszty holowania ) = 2.579,15 zł. Taką też kwotę, na podstawie art. 805 kc § 1 i 2 należało zasądzić na rzecz powoda.

Sąd Okręgowy w Warszawie XXIII Wydział Gospodarczy - Odwoławczy  po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 lutego 2009 r. w Warszawie sprawy z powództwa N. S.A. w Warszawie przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń S.A. w Warszawie o zapłatę na skutek apelacji pozwanego od wyroku Sądu Rejonowego dla m* st. Warszawy w Warszawie z dnia 6 października 2008 r.

1. Zmienia zaskarżony wyrok i kwotę zasądzoną w punkcie I obniża do kwoty 2.579, 15 zł (dwa tysiące pięćset siedemdziesiąt dziewięć zło­tych piętnaście groszy), a kwotę zasądzoną w punkcie II obniża do kwoty 40 zł (czterdzieści złotych); oddala powództwo w pozostałej części,

2. Oddala apelację w pozostałej części,

3. Zasądza od Zakładu Ubezpieczeń S.A. w Warszawie na rzecz N. Polska S.A. w Warszawie kwotę 35 zł (trzydzie­ści pięć złotych), tytułem kosztów postępowania apelacyjnego.

Powód - N. Polska S.A. dochodził od Zakładu Ubezpieczeń S.A, kwoty 4.009,61 zł. Na dochodzoną wierzytelność składały się: kwota 3.813,61 zł stanowiąca różnicę pomiędzy poniesionymi kosztami naprawy samochodu wyliczonymi przez warsztat naprawczy a kosztami wypłaconymi przez pozwanego oraz kwota 196 zł stanowiąca łożnicę pomiędzy żądanymi a wypłaconymi przez pozwanego kosztami holowania pojazdu.

W sprzeciwie od nakazu zapłaty wydanego w postępowaniu upominawczym pozwany wnosił o oddalenie powództwa powołując § 22 ust. 3 pkt 3 o w u oraz § 17 ust. 2 o w u Assistance Polska.

Na wniosek pozwanego Sąd Rejonowy dopuścił dowód z opinii biegłego sądowego.

Sąd Rejonowy wyrokiem z dnia 6 października 2008 r. zasądził dochodzoną wierzytelność w całości wraz z odsetkami i kosztami postępowania.

Orzeczenie zostało wydane w oparciu o następujące ustalenia: Uszkodzony w dniu 21 października 2005 r., samochód powoda naprawiał warsztat Janusza H.. Pozwany wypłacił odszkodowanie w kwocie 7.808,38 zł. Pismem z dnia 9 lutego 2007 r. powód wystąpił do pozwanego o zapłatę kwoty 4.009,61 zł z tytułu różnicy pomiędzy wypłaconym a należnym odszkodowaniem.

Na podstawie takich ustaleń Sąd Rejonowy doszedł do wniosku, że roszczenie powoda jest zasadne.

Sąd uznał, że pozwany nie udowodnił, iż koszty naprawy samochodu mogły być niższe niż to twierdzi powód. W ocenie Sądu Rejonowego skoro poszkodowany przedstawił rachunki za naprawę i autentyczność tych rachunków nie jest kwestionowana to na tej podstawie ubezpieczycie ma obowiązek zwrócić poszkodowanemu koszty naprawy. Dalej Sąd meriti przytoczył fragmenty oraz konkluzje opinii biegłego sądowego, że zgodnie z zapisami o w u uzasadnione koszty naprawy zamykają się kwotą 10.095,15 zł brutto. Ostatecznie Sąd uznał, że powodowi należy się różnica pomiędzy odszkodowaniem należnym -11.817,99 zł a wypłaconym przez pozwanego tj. kwota 4.009,61 zł.

Od wyroku apelację złożyła strona pozwana wnosząc o uchylenie orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Apelacja zarzuca naruszenie art. 233 kpc przez dowolną ocenę materiału dowodowego w zakresie ustalonej kwoty odszkodowania, art. 322 kpc przez wyprowadzenie błędnych wniosków z opinii biegłego sądowego, art. 805 kc w zw. z § 22. owu AC przez nieuwzględnienie możliwości weryfikacji faktur za naprawę pojazdu pod kątem ustalenia jakie części zamienne zostały użyte.

W uzasadnieniu apelacji skarżący podnosił, że Sąd I instancji wydał zaskarżony wyrok w oparciu o rozważania teoretyczne z zakresu odpowiedzialności sprawcy oraz w oparciu o orzecznictwo pomijając „ustalenia dowodowe". W ocenie skarżącego skoro pozwanemu przedstawiono faktury świadczące o-naprawie auta to należy domniemywać, że poszkodowany wyraził zgodę na likwidacje szkody według wariantu „warsztat", w związku z czym -po myśli § 22.3 OWU - pozwanemu przysługiwało prawo weryfikacji okazanych faktur. W tej sytuacji, zdaniem pozwanego, Sąd Rejonowy bezzasadnie powołał się na argumentację przedstawioną przez Sąd Najwyższy w orzeczeniu z dnia 25 kwietnia 2002 r. - I CKN 1466/99 (OSNC 2003/5/64), a dotyczącą zwolnienia poszkodowanego z obowiązku poszukiwania sprzedawcy oferującego części zamienne po niższych cenach. Ostatecznie skarżąc) wyraził przekonanie, że na skutek braku specyfikacji użytych- części zamiennych nie jest możliwe ustalenie przy użyciu jakich części dokonano naprawy. Pozwany zakwestionował również stanowisko Sądu co do uprawnienia pozwanego do zastosowania ubytku wartości części w ramach naprawy. Ponadto apelujący wskazał, że Sąd  I instancji, w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia, nie. odniósł sic do roszczenia powoda w zakresie kosztów holowania.

Sąd Okręgowy zważył:

Apelacja jest częściowo słuszna.

Trafnie zarzuca apelujący naruszenie przez Sąd I instancji art. 233 kpc. Przepis ten stanowi, że sąd ocenia materiał dowodowy według własnego przekonania, na podstawie wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego Właśnie takiego wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego zabrakło w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku i w konsekwencji Sąd I instancji nie wziął pod uwagę niektórych okoliczności, których ustalenie było nie tylko możliwe ale i konieczne. W tym miejscu zgodzić należy się ze skarżącym, że orzecznictwo sądowe, w tym Sądu Najwyższego, nie może zastępować ustaleń faktycznych w konkretnej sprawie, do których to ustaleń sąd jest obowiązany. O konieczności ustalenia faktów istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy przez sąd świadczy m. in, treść art. 328 § 2 kpc.

W niniejszej sprawie, Sąd Rejonowy w istocie nie ustalił jaka była wysokość kosztów naprawy, w tym czy zastosowane przez pozwanego stawki były zgodne z wariantem ubezpieczenia, mimo że w tym zakresie Sąd dysponował opinią biegłego. Co więcej Sąd nie odniósł się do samej opinii biegłego i nie wskazał, czy uznaje tę opinię jako przydatną do dokonania ustaleń w całości, czy też w części. Sąd nie zauważył, że biegły, którego opinii nie kwestionował powód (art. 230 kpc), dokonując weryfikacji kosztów naprawy ustalił te koszty na kwotę 10.095,15 zł. Dodać należy, ze biegły szczegółowo uzasadnił sposób wyliczenia kosztów także w oparciu o owu. Powód natomiast domagał się od pozwanego kosztów naprawy w wysokości określonej w fakturze tj. kwoty 11.329,99 zł. Sąd Rejonowy mimo, że nie zdyskwalifikował opinii biegłego, a wręcz zacytował fragmenty tej opinii, zupełnie nie zwrócił uwagi, że wyliczenia biegłego nie są zbieżne z faktura dołączoną do pozwu i przedstawioną pozwanemu.

Sąd Rejonowy, na co słusznie zwraca uwagę apelacja, całkowicie pominął również, iż powód nie zakwestionował podniesionego przez pozwanego w sprzeciwie od nakazu zapłaty twierdzenia, że zgodnie z owu Assistance powód nie mógł żądać wyższej kwoty za holowanie niż kwota uznana i wypłacona przez pozwanego. Jak się wydaje ta część roszczenia powoda także uszła uwadze Sądu.

Nie jest trafne stanowisko Sądu Rejonowego, że pozwany nie sprostał obowiązkowi z art. 6 kc i nic wykazał, że naprawa pojazdu mogła być wykonana za cenę niższą. Pozwany już w sprzeciwie zgłosił wniosek o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego sądowego i Sąd ten wniosek uwzględnił, a następnie biegły wyliczył,, że istotnie koszty naprawy, w oparciu o owu -umowę poszkodowanego z pozwanym - były niższe niż to twierdził poszkodowany. Nie można zatem zarzucić pozwanemu, że nie udowodnił, wprawdzie nic w całości, swojego twierdzenia.

Zarzut apelacji, że Sąd I instancji naruszył przepis art. 322 kpc jest oczywiście nietrafny. Przepis ten nic ma zastosowania do okoliczności sprawy, bowiem ścisłe udowodnienie żądania było możliwe.

W oparciu o ustalenia faktyczne dokonane przez Sąd Rejonowy oraz częściowo przez Sąd Okręgowy (art. 382 kpc) pozostała część należnego powodowi odszkodowania zamyka się kwotą 2.579,15 zł, co wynika z następującego wyliczenia: 10.095,15 zł ( koszty naprawy wyliczone przez biegłego ) minus kwota 7.808,38 zł ( wypłacone przez pozwanego odszkodowanie z tytułu naprawy pojazdu ) i kwota 292 zł (wypłacone przez pozwanego koszty holowania ) = 2.579,15 zł. Taką też kwotę, na podstawie art. 805 kc § 1 i 2 należało zasądzić na rzecz powoda. W pozostałej części powództwo podlegało oddaleniu.

W związku z tym, że częściowo żądanie powoda nie było zasadne także rozstrzygnięcie Sądu I instancji o kosztach postępowania nie było trafne. Powód poniósł koszty w wysokości 478 zł (wpis od pozwu oraz wynagrodzenie pełnomocnika), natomiast pozwany - w wysokości 1320 zł (zaliczka na koszty opinii biegłego i wynagrodzenie pełnomocnika). Powód wygrał sprawę w 2/3, zaś pozwany w 1/3. Należne powodowi, na podstawie art. 100 kpc, koszty to kwota 480 zł, zaś pozwanemu - 440 zł. Po skompensowaniu należne powodowi koszty to kwota 40 zł.

Kierując się przedstawionymi motywami Sąd Okręgowy, na podstawie art. 386 § 1 kpc, orzekł jak w sentencji zasądzając na podstawie art. 100 kpc w zw. z art. 391 § 1 kpc na rzecz pozwanego koszty postępowania apelacyjnego.