Zgodnie z art. 805 § 1 kc pozwany w zamian za składkę zobowiązał się do spełnienia określonego świadczenia w razie zajścia przewidzianego w umowie wypadku. Świadczeniem tym, zgodnie z art. 805 § 2 pkt 1 kc jest określone odszkodowanie za szkodę powstałą wskutek wypadku przewidzianego w umowie.

Zgodnie z umową ubezpieczenia AC i Ogólnymi Warunkami Ubezpieczenia AC (§4 pkt 8) takie odszkodowanie zostało ustalone w umowie ubezpieczenia. Z treści § 5.1 Ogólnych Warunków Ubezpieczenia AC stanowiących integralną cześć umowy ubezpieczenia wynika, że przedmiotem ubezpieczenia jest objęty pojazd i stosownie do § 6 pkt 1 Ogólnych Warunków Ubezpieczenia AC ubezpieczeniem są objęte szkody powstałe w pojeździe i wyposażeniu, na skutek zdarzeń wskazanych w tym zapisie OWU AC. Również z § 25.1 OWU AC nie wynika, aby koszty dodatkowe, określone umową stron, przewidywały koszty sporządzenia własnej wyceny szkody. Zatem, w zakres odszkodowania ubezpieczeniowego, sprecyzowanego w umowie ubezpieczenia, nie wchodziły koszty sporządzenia własnej wyceny kosztów naprawy pojazdu. Natomiast fakt wypłaty przez pozwanego na rzecz powoda odszkodowania w niższej wysokości niż należna, nie pozostaje w normalnym związku przyczynowym z poniesionymi przez powoda kosztami własnej wyceny pojazdu, bowiem bez względu na to czy powód dokonałby własnej wyceny i tak służyło prawo do dochodzenia należności w zakresie żądania odszkodowania z tytułu umowy ubezpieczenia AC i zgłoszenia przed Sądem wniosku o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego.

Powód Mikael A. dochodził od Zakładu Ubezpieczeń kwoty 11.529,81 zł wraz z roszczeniami ubocznymi.

Roszczenie powód wywodził z zawartej w dniu 21 marca 2006 roku z pozwanym umowy pakietowego ubezpieczenia komunikacyjnego oc/ac/nw/assistance Polska na sumę ubezpieczenia 55.000 zł, na podstawie której okres ochrony ubezpieczeniowej kończył się dnia 20 marca 2007 roku. Powód domagał się od pozwanego wykonania podstawowego obowiązku wynikającego z umowy autocasco, tj. wypłaty reszty odszkodowania stanowiącego równowartość poniesionej przez niego szkody majątkowej. Domagał się przywrócenia stanu poprzedniego poprzez pokrycie kosztów naprawy i zwrotu dodatkowych kosztów związanych z wypadkiem jaki miał miejsce w dniu 6 maja 2006 roku.

W dniu 10 października 2007 roku Sąd Rejonowy dla m.st. Warszawy wydał nakaz zapłaty z postępowaniu upominawczym zgodnie z żądaniem pozwu.

W sprzeciwie od nakazu zapłaty pozwany wniósł o oddalenie powództwa w całości. Potwierdził jedynie fakt udzielenia ochrony ubezpieczeniowej na auto powoda w ramach ubezpieczenia autocasco. Ponadto podniósł, iż wykazana przez powoda wycena ustalająca wartość auta sprzed szkody na poziomie 39.400 zł jest nieaktualna. Zakres odszkodowania w ramach autocasco jest zawarty w warunkach umownych ubezpieczenia.

Wyrokiem z dnia 4 grudnia 2008 roku Sąd Rejonowy dla m.st. Warszawy zasądził od pozwanego na rzecz powoda kwotę 10.529,81 zł i oddalił powództwo w pozostałej części.

Sąd Rejonowy ustalił, iż w dniu 6 maja 2006 roku w Łowiczu doszło do kolizji drogowej, w której powód uderzył kierowanym przez siebie pojazdem marki Opel Vectra w inny pojazd. Powód zgłosił szkodę majątkową w Zakładzie Ubezpieczeń w Warszawie. Pozwany zakład ubezpieczeniowy wycenił szkodę majątkową na kwotę 20.400 zł brutto przyjmując wartość rynkową pojazdu jako 39.400 zł. Powód nie zgodził się z wyliczeniem pozwanego zakładu ubezpieczeń i przedstawił opinię rzeczoznawcy, z której wynikało, iż wartość pojazdu na dzień 6 maja 2006 roku wynosiła 45.400 zł, zaś koszt naprawy pojazdu mechanicznego wynosił 30.286,87 zł brutto. Powód wyliczył wartość poniesionej przez siebie szkody na kwotę 32.089,81 zł, na którą składały się koszty naprawy pojazdu w wysokości 30.286,87 zł oraz koszty dojazdu i holowania w wysokości 158,60 zł, a także koszty holowania, parkowania i przygotowania do oględzin w wysokości 700 zł oraz koszty transportu w wysokości 300 zł i koszt wyceny wartości i kosztorysu naprawy w kwocie 642,94 zł. Pozwany wypłacił powodowi kwotę 20.558,60 zł.

Sąd Rejonowy uznał, iż powód dochodził roszczenia jako różnicy kwoty naprawy pojazdu określonej przez rzeczoznawcę, a kwoty wypłaconej przez pozwanego, tj. kwoty 9.886,87 zł. Ponadto na roszczenie składają się kwoty uprzednio wskazane, wynikające z tytułu holowania, parkowania, przygotowania do oględzin, kosztów transportu oraz koszty wyceny wartości i kosztorysu naprawy. W ocenie Sądu Rejonowego na uwzględnienie zasługuje roszczenie, co do kwoty 10.529,81 zł. Pozwany określił szkodę majątkową w przedmiotowym pojeździe na kwotę 20.400 zł. Biegły sądowy określił ją na kwotę 33.710.86 zł i jako rzetelna i wiarygodna w ocenie Sądu zasługiwała na uwzględnienie. Zasądzeniu podlegała również kwota 642 zł stanowiąca koszt wyceny wartości i kosztorysu naprawy. Nieprawidłowe sporządzenie wyceny przez pozwanego zmusiło powoda, będącego poszkodowanym do ustalenia rzeczywistej szkody w jego pojeździe przed wystąpieniem z niniejszym powództwem.

Apelację od wyroku wniósł pozwany zaskarżając go w zakresie pkt 1, wnosząc o zmianę wyroku i oddalenie powództwa w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania, ewentualnie o uchylenie wyroku w pkt 1 i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie art. 233 § 1 kpc poprzez dowolną ocenę materiału dowodowego w zakresie ustalonej wysokości szkody w pojeździe powoda oraz poprzez niezasadne uznanie za wiarygodną opinię biegłego na okoliczność ustalenia optymalnych kosztów naprawy pojazdu z uwzględnieniem podatku VAT. Ponadto zarzucił naruszenie art. 361 § 1 kc w związku z uwzględnieniem przez Sąd kwoty 642,94 zł tytułem kosztów wyceny wartości i kosztorysu naprawy oraz uznanie wyliczenia odszkodowania przez biegłego jako zasadnych roszczeń w ramach ubezpieczenia autocasco.

Skarżący podniósł, iż Sąd w wyroku nie uzasadnił szczegółowego przyjęcia za wiarygodną wycenę kosztów naprawy auta przedstawioną przez biegłego. W sprawie istniały trzy odrębne kalkulacje kosztów naprawy, zatem Sąd winien szczegółowo odnieść się do każdej z nich i wykazać, dlaczego opinia biegłego jest optymalna i wiarygodna. Podniósł ponadto, iż auto powoda zakupione zostało na potrzeby prowadzonej działalności. Przy zgłoszeniu szkody powód złożył oświadczenie, że jest płatnikiem podatku VAT lecz po jego zakupie nie dokonał odliczenia tego podatku, dlatego wypłacone odszkodowanie uwzględniało podatek VAT. Zakwestionował stanowisko Sądu w zakresie kwoty 642,94 zł z tytułu kosztu wyceny wartości i kosztorysu. Wskazał, iż w ramach inicjatywy dowodowej z art. 6 kc powód był zobowiązany samodzielnie ponosić koszty na poparcie własnych twierdzeń.

Sąd Okręgowy zważył co następuje.

Apelacja zasługuje na uwzględnienie w zakresie dochodzonego roszczenia na kwotę 642,94 zł stanowiącą poniesione przez powoda koszty wyceny pojazdu i sporządzenia kosztorysu. W pozostałym zakresie apelacja nie jest zasadna.

Zgodnie z art. 805 § 1 kc pozwany w zamian za składkę zobowiązał się do spełnienia określonego świadczenia w razie zajścia przewidzianego w umowie wypadku. Świadczeniem tym, zgodnie z art. 805 § 2 pkt 1 kc jest określone odszkodowanie za szkodę powstałą wskutek wypadku przewidzianego w umowie.

Zgodnie z umową ubezpieczenia AC i Ogólnymi Warunkami Ubezpieczenia AC (§4 pkt 8) takie odszkodowanie zostało ustalone w umowie ubezpieczenia. Z treści § 5.1 Ogólnych Warunków Ubezpieczenia AC stanowiących integralną cześć umowy ubezpieczenia wynika, że przedmiotem ubezpieczenia jest objęty pojazd i stosownie do § 6 pkt 1 Ogólnych Warunków Ubezpieczenia AC ubezpieczeniem są objęte szkody powstałe w pojeździe i wyposażeniu, na skutek zdarzeń wskazanych w tym zapisie OWU AC. Również z § 25.1 OWU AC nie wynika, aby koszty dodatkowe, określone umową stron, przewidywały koszty sporządzenia własnej wyceny szkody. Zatem, w zakres odszkodowania ubezpieczeniowego, sprecyzowanego w umowie ubezpieczenia, nie wchodziły koszty sporządzenia własnej wyceny kosztów naprawy pojazdu. Natomiast fakt wypłaty przez pozwanego na rzecz powoda odszkodowania w niższej wysokości niż należna, nie pozostaje w normalnym związku przyczynowym z poniesionymi przez powoda kosztami własnej wyceny pojazdu, bowiem bez względu na to czy powód dokonałby własnej wyceny i tak służyło prawo do dochodzenia należności w zakresie żądania odszkodowania z tytułu umowy ubezpieczenia AC i zgłoszenia przed Sądem wniosku o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego.

W pozostałej części apelacja nie zasługuje na uwzględnienie. Zważywszy, że ustalenie wysokości należnego odszkodowania wymagało wiadomości specjalistycznych, Sąd w ramach art. 278 § 1 kpc dopuścił zasadnie dowód (wnioskowany przez obie strony) z opinii biegłego, która to opinia stanowiła podstawę ustaleń Sądu.

Strona pozwana nie zgłosiła do opinii biegłego zastrzeżeń, a zatem stosownie do art. 381 kpc, ustosunkowanie się w apelacji do tej opinii, podlega pominięciu.

Jednocześnie nie zaistniały podstawy do uwzględnienia przez Sąd podatku VAT, skoro pozwany w toku postępowania likwidacyjnego nic żądał bliższego wyjaśnienia w tym zakresie, a jednocześnie powód wskazał w zgłoszeniu szkody, że pojazd był przeznaczony na potrzeby własne i nie odliczał podatku VAT przy zakupie pojazdu. Pozwany ponadto wyliczając szkodę w toku likwidacji, według własnej oceny, również wyliczył wartość odszkodowania z podatkiem VAT  regulując świadczenie na rzecz powoda.

Wobec powyższego nie zachodziła podstawa do uznania, iż reszta należności, objęta sporem, miałaby zostać wyliczona według innych zasad w tym zakresie, niż dokonał sam pozwany w toku likwidacji.

Mając na uwadze powyższe Sąd Okręgowy na podstawie art. 386 § 1 kpc w zw. z art. 385 kpc orzekł jak w sentencji.