Pozwany ma rację, że powódka nie wykazała konieczności parkowania samochodu po dokonaniu oględzin uszkodzonego pojazdu. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd Rejonowy nie wyjaśnił powodów, dla których uznał, że powódka zasadnie domagała się zwrotu kosztów parkowania za cały okres wskazany w fakturze obejmującej zapłatę za 11 dni parkowania. Nie było w sprawie sporne, że oględziny zostały dokonane w terminie 5 dni od daty zgłoszenia uszkodzenia. Pełnomocnik powódki przyznał na rozprawie apelacyjnej, że za czas naprawy samochodu nie były pobierane opłaty z tytułu kosztów jego parkowania. W tej sytuacji nie było podstaw do zasądzenia powódce należności za okres parkowania samochodu po dokonaniu oględzin, gdyż powódka mogła następnie bezzwłocznie oddać pojazd do warsztatu naprawczego. Z tych też względów zaskarżony wyrok należało z mocy art. 386 § 1 kpc zmienić poprzez obniżenie zasądzonej kwoty odszkodowania o równowartość kosztów parkowania za 6 dni.

Sąd Okręgowy w Warszawie XXIII Wydział Gospodarczy - Odwoławczy po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 grudnia 2008 r. w Warszawie sprawy z powództwa Elżbiety R. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń S.A. w Warszawie o zapłatę na skutek apelacji pozwanego od wyroku Sądu Rejonowego dla m. st. Warszawy w Warszawie z dnia 7 sierpnia 2008 r. Sygn. akt VIII Gc 816/08

1. zmienia zaskarżony wyrok w punkcie I i obniża zasądzone tam kwoty:
z kwoty 1.252,91 zł. do kwoty 1106,51 zł. (tysiąc sto sześć 51/100 złotych) oraz z kwoty 647 zł. do kwoty 268 zł. (dwieście sześćdziesiąt osiem złotych),

2. oddala apelację w pozostałej części,

3. zasądza od pozwanego  Zakładu Ubezpieczeń S.A. w Warszawie na rzecz powódki Elżbiety R. kwotę 90 zł. (dziewięćdziesiąt złotych) tytułem kosztów postępowania apelacyjnego.

Powódka Elżbieta R. wniosła o zasądzenie od Zakładu Ubezpieczeń S.A. w Warszawie kwoty 1.627,91 zł wraz z należnościami ubocznymi. W uzasadnieniu wskazała, iż dochodzi zapłaty odszkodowania z tytułu łączącej strony umowy ubezpieczenia Autocasco w części, w której pozwany odmówił wypłaty żądanego odszkodowania.

W dniu 9 kwietnia 2008 roku Sąd Rejonowy dla m. st. Warszawy w Warszawie nakazem zapłaty w postępowaniu upominawczym uwzględnił w całości żądanie pozwu.

W sprzeciwie od wydanego nakazu zapłaty pozwany wniósł o oddalenie powództwa w całości i zasądzenie od powódki kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu sprzeciwu pozwany wskazał, iż zgodnie z art. 361 k.c. ponosi on odpowiedzialność tylko za normalne następstwa działania lub zaniechania, z którego szkoda wynikła, a więc obowiązany jest wypłacić odszkodowanie z uwzględnieniem realnej możliwości doprowadzenia pojazdu do stanu sprzed szkody. Pozwany w szczególności zakwestionował długość okresu wynajmowania przez powódkę samochodu zastępczego, długość okresu parkowania uszkodzonego samochodu powódki oraz nie uznał zasadności wypłaty odszkodowania w kwocie brutto ze względu na fakt, iż powódka jest przedsiębiorcą posiadającym możliwość odliczenia VAT zawartego w fakturach.

W dniu 18 czerwca 2008 roku powódka wniosła odpowiedź na sprzeciw, w której podtrzymała dotychczasowe żądania.

Sąd Rejonowy wydał wyrok w dniu 7 sierpnia 2008 roku, w którym zasądził od pozwanego na rzecz powódki kwotę 1.252,91 zł wraz z ustawowymi odsetkami od dnia 20 czerwca 2007 roku do dnia zapłaty oraz kwotę 647,00 zł tytułem zwrotu kosztów procesu, umorzył postępowanie co do kwoty 375 zł i w pozostałym zakresie powództwo oddalił. Ponadto nakazał zwrócić powódce ze Skarbu Państwa - kasy Sądu Rejonowego dla m. st. Warszawy kwotę 1.052,00 zł tytułem nienależnie uiszczonej opłaty od pozwu.

Na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego Sąd Rejonowy ustalił następujący stan faktyczny i prawny:

W dniu 10 maja 2006 roku samochód marki Peugeot Partner, stanowiący własność powódki, został uszkodzony przez nieznanego sprawcę. Powódka posiadała ubezpieczenie Autocasco w  Zakładzie Ubezpieczeń S.A. w Warszawie. Strony nie kwestionowały stanu faktycznego w niniejszej sprawie, wobec czego spór między nimi skoncentrował się na wysokości odszkodowania należnego powódce z tytułu ubezpieczenia AC. Powódka przedłożyła pozwanemu szereg faktur obejmujących koszty naprawy i parkowania uszkodzonego pojazdu oraz wynajmu pojazdu zastępczego. Pozwany uznał jedynie część kosztów poniesionych przez powódkę i wypłacił powódce łącznie kwotę 2.256,85 zł. Odmowę wypłaty odszkodowania ponad tę kwotę wywodził z faktu zakwestionowania czasu koniecznego na naprawę pojazdu i w rezultacie okresu uzasadniającego korzystanie z samochodu zastępczego. Odmową objął także zwrot kosztów parkowania pojazdu ponad okres oczekiwania na wycenę szkody. Sąd Rejonowy uznał, że stanowisko pozwanego nie zasługuje na uwzględnienie i wskazał na ugruntowaną linię orzecznictwa Sądu Najwyższego w sprawach dotyczących wypłaty odszkodowania za uszkodzone pojazdy. Sąd Rejonowy wskazał ponadto, iż pozwany - kwestionując wysokość kwot poniesionych przez powódkę w związku z naprawą samochodu, powinien był, z uwagi na treść art.6 kc, udowodnić, iż rzeczywiście kwoty wykazane przez powódkę były wyższe niż należne, a powódka świadomie lub przez niedbalstwo zapłaciła kwotę wyższą niż powinna. W ocenie Sądu Rejonowego pozwany nie przedstawił żadnych dowodów na tę okoliczność, wobec czego jego twierdzenia w tym zakresie nie zasługują na uwzględnienie. W końcowej części uzasadnienia Sąd Rejonowy zajął stanowisko, iż poszkodowany nie ma obowiązku poszukiwania warsztatów czy przedsiębiorstw wynajmu pojazdów, w których obowiązują niższe stawki. Poszkodowany ma prawo dokonać naprawy pojazdu oraz wypożyczyć samochód zamienny tam gdzie jest to dla niego najbardziej dogodne, a ubezpieczyciel wyboru tego nie może kwestionować.

Apelację od wyroku złożył pozwany, zaskarżył go w części dotyczącej zasądzenia na rzecz powoda kwot określonych w pkt I wyroku i wniósł o:

- dopuszczenie dowodu z opinii biegłego sądowego z zakresu techniki samochodowej na okoliczność stwierdzenia jaki okres naprawy był technologicznie uzasadniony w przypadku przedmiotowej szkody, - zmianę zaskarżonego wyroku w zaskarżonej części i oddalenie powództwa w całości,

- zasądzenie od powoda na rzecz pozwanego kosztów postępowania w obu instancjach, w tym kosztów zastępstwa procesowego, ewentualnie o:

- uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I Instancji, przy uwzględnieniu kosztów postępowania odwoławczego.

Apelujący zarzucił przedmiotowemu wyrokowi:

- naruszenie prawa materialnego, tj. przepisu art. 363 § 1 k.c. poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie w sprawie poprzez uznanie, iż poniesione przez poszkodowanego koszty parkowania uszkodzonego pojazdu, wykraczające poza moment dokonania oględzin pojazdu pozostają w związku przyczynowym ze szkodą,

- niewyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych sprawy, istotnych dla rozstrzygnięcia sporu, tj. kwestii jakie były odpowiednie i zasadne koszty najmu przedmiotowego pojazdu w szczególności przez oddalenie wniosku o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego sądowego z zakresu techniki samochodowej,

- rażące naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. przepisu art. 278 § 1 k.p.c poprzez poczynienie ustaleń w sprawach wymagających specjalistycznej wiedzy biegłych z zakresu techniki samochodowej oraz przepisu art. 233 § 1 poprzez przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów i uznanie stawek wynikających z faktur za miarodajne dla określenia wysokości szkody i zastąpienie nimi dowodu z opinii biegłego sądowego.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Apelacja jest tylko częściowo uzasadniona.

Pozwany ma rację, że powódka nie wykazała konieczności parkowania samochodu po dokonaniu oględzin uszkodzonego pojazdu. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd Rejonowy nie wyjaśnił powodów, dla których uznał, że powódka zasadnie domagała się zwrotu kosztów parkowania za cały okres wskazany w fakturze obejmującej zapłatę za 11 dni parkowania. Nie było w sprawie sporne, że oględziny zostały dokonane w terminie 5 dni od daty zgłoszenia uszkodzenia. Pełnomocnik powódki przyznał na rozprawie apelacyjnej, że za czas naprawy samochodu nie były pobierane opłaty z tytułu kosztów jego parkowania. W tej sytuacji nie było podstaw do zasądzenia powódce należności za okres parkowania samochodu po dokonaniu oględzin, gdyż powódka mogła następnie bezzwłocznie oddać pojazd do warsztatu naprawczego. Z tych też względów zaskarżony wyrok należało z mocy art. 386 § 1 kpc zmienić poprzez obniżenie zasądzonej kwoty odszkodowania o równowartość kosztów parkowania za 6 dni.

W pozostałej części apelacja nie zasługiwała na uwzględnienie.

Pozwana nie kwestionowała, że samochód przez okres 5 dni oczekiwał na oględziny jej przedstawiciela. Twierdziła także, iż okres konieczny do naprawy powstałych uszkodzeń wynosił 3 dni. Wynika z tego, że powódka nie mogła korzystać z uszkodzonego samochodu przez co najmniej 8 dni. Ten zatem okres należało uznać jako konieczny i niezbędny do naprawy samochodu. Faktura dotycząca kosztów wynajęcia samochodu zastępczego obejmowała tymczasem 7 dni, a zatem nie było podstaw do odmowy zwrotu tych kosztów w całości. Apelacja niesłusznie zatem zarzuca Sądowi I instancji, że nie został uwzględniony jej wniosek o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego z zakresu techniki samochodowej. Taki dowód był całkowicie zbędny, gdyż dla oceny zasadności roszczenia objętego apelacją nie było konieczne, jak wyżej wskazano, ustalenie czy konieczny dla dokonania naprawy pojazdu okres przekraczał 3 dni. Z tych też względów nie mógł być także uwzględniony wniosek apelującego w zakresie dopuszczenia tego dowodu w toku postępowania apelacyjnego. W rezultacie bezzasadności apelacji obejmującej zarzuty w zakresie zasądzenia zwrotu kosztów wynajęcia samochodu zastępczego należało ją w tej części z mocy art.385 kpc oddalić.

O kosztach postępowania apelacyjnego postanowiono w myśl art.100 zdanie pierwsze w zw. z art. 108 § 1 kpc.