W świetle nie kwestionowanej przez żadną ze stron okoliczności ustalonej przez Sąd Rejonowy, że droga publiczna, na której doszło do zdarzenia jest drogą powiatową i stanowi własność Powiatu Zamość należy stwierdzić, iż nie tylko art. 50 ust. 1 ustawy nie będzie miał zastosowania z uwagi na charakter szkody, ale przede wszystkim Skarb Państwa nie jest podmiotem biernie legitymowanym. Zakładając jednak hipotetyczną odpowiedzialność Skarbu Państwa to w ocenie Sądu Okręgowego przesłanek odpowiedzialności należałoby poszukiwać w przepisach ogólnych dotyczących odpowiedzialności odszkodowawczej.

Niezależnie jednak od powyższych okoliczności podstawową przyczyną oddalenia powództwa winien być brak legitymacji biernej po stronie pozwanego. W ocenie Sądu Okręgowego zasadnie strona pozwana zgłaszała zarzut braku legitymacji biernej, która w sprawie niniejszej znajduje się po stronie właściciela drogi, na której zaistniała szkoda. Zgodnie zaś z art.2 a ust.2 ustawy z dnia 21 marca 1985 roku o drogach publicznych (Dz. U. Z 2004 roku Nr 204 poz. 2086 ze zm.) drogi powiatowe stanowią własność powiatu, a zatem pozwanym w niniejszej sprawie winien być Powiat Zamość, jako ponoszący odpowiedzialność na zasadach ogólnych za szkodę wyrządzoną na drodze stanowiącej jego własność.

Gdyż art. 431 k.c. w ogóle nie znajduje zastosowania w niniejszej sprawie. Przepis ten, wbrew twierdzeniom, skarżącego, odnosi się tylko do zwierząt hodowlanych, a nie żyjących w stanie dzikim. Powoływane przez obie zresztą strony orzeczenie SN z dnia 17.10.1991 r. III CZP 100/91 ma charakter odosobniony. Poglądy komentatorów wyrażane wielokrotnie już po publikacji wspomnianego orzeczenia są w tym względzie jednoznaczne. Można tu przytoczyć jeden z nich zawarty w Komentarzu pod red. G. Bieńka o treści następującej " ...Art. 431 stosuje się tylko do zwierząt hodowlanych, a nie do zwierząt żyjących w stanie wolnym (dzikim). Na poparcie tego poglądu Komentator odwołał się do wyroku SN z 17 czerwca 1966 r., I CR 360/66, OSNCP 1967, nr 2, póz. 30), oraz wprost do tekstu przepisu, w którym mówi się o zwierzętach "w stanie wolnym" (Komentarz do kodeksu cywilnego pod red. G. Bieńka, ks. III, tom 1, Warszawa 2002, str. 353, teza nr 4). I dalej: "... 431 nie dotyczy szkód wyrządzonych przez zwierzęta żyjące w stanie wolnym (dzikim)... " (Komentarz.... str. 353, teza nr 6). Dlatego za niezrozumiałą należy uznać, wyrażoną w uzasadnieniu apelacji ocenę skarżącego, iż art. 431 k.c. obejmuje także zwierzynę dziką żyjącą w stanie wolnym, w tym także sarny, a co więcej, że jest to bezsporne. Odpowiedzialność na podstawie art. 431 k.c. tylko wyjątkowych sytuacjach odnosi się do zwierząt dzikich, a mianowicie gdy zwierzęta takie znajdują się pod pieczą człowieka, np. w ogrodach zoologicznych, zwierzyńcach czy cyrkach, co nie miało miejsca w niniejszej sprawie.

Na podstawie art. 50 ust. 1 ustawy z dnia 13 paź­dziernika 1995 r. - Prawo łowieckie (tekst jedn. Dz.U. z 2005 r. Nr. 127, poz. 1066 ze zm.) Skarb Państwa odpowiada tylko za szkody określone w art. 46 ust. 1 tej ustawy.