-
wyrok SN z dnia 1970.04.17 I CR 73/70 OSNC 1970/12/233
Nie jest przewozem z grzeczności w rozumieniu przepisu art. 436 § 2 zd. drugie k.c. przewóz dokonany przez posiadacza samochodu w wykonaniu zawartej z przewożonym umowy, że wspólnie tym samochodem odbędą wycieczkę, przy czym część kosztów podróży poniesie przewożony.
-
orzeczenie SN z dnia 1959.11.18 II CR 25/59 OSNCK 1961/1/13
Przez użycie w art. 154 § 2 k.z. zwrotu "z grzeczności" należy rozumieć grzeczność w potocznym tego słowa znaczeniu, przy czym grzeczność ta ma być świadczona bezpośrednio osobie przewożonej. Tak więc przewożeniem z grzeczności w rozumieniu omawianego przepisu będzie np. bezpłatne przewożenie znajomych, przyjaciół, gości itp., innych zaś osób tylko o tyle, o ile z okoliczności konkretnego wypadku wynika, że zamiarem przewożącego było świadczenie przewożonemu usług grzecznościowo.
Omawiany przepis nie ma natomiast zastosowania do takiego wypadku, gdy przewożący, świadcząc bezpłatnie usługi osobie przewożonej, czyni to z grzeczności w stosunku do osoby trzeciej zobowiązanej do dostarczenia osobie przewożonej środka lokomocji. Tej ostatniej osobie właściciel pojazdu mechanicznego poruszanego za pomocą sił przyrody nie świadczy żadnej grzeczności, odpowiada zatem wobec niej na zasadzie ryzyka, a nie winy.
-
orzeczenie SN z dnia 1959.06.08 IV CR 904/58 OSNCK 1960/3/78
Właściciel pojazdu mechanicznego, który uległ zderzeniu z innym pojazdem mechanicznym, odpowiada za szkody wyrządzone pasażerowi tego drugiego pojazdu na zasadzie ryzyka, chociażby pasażer ten był przewożony przez właściciela drugiego pojazdu "z grzeczności". Przepis art. 154 § 2 k.z. dotyczy tylko stosunku między pasażerem "z grzeczności" a tym, kto go przewozi.
-
orzeczenie SN z dnia 1959.03.19 IV CR 426/58 OSNCK 1960/4/99
Właściciel samochodu nie ponosi odpowiedzialności na podstawie art. 154 § 2 i 134 k.z. względem osoby trzeciej przewożonej z grzeczności przez jego podwładnego, jeżeli powierzone temu ostatniemu czynności nie obejmowały jazdy w celach prywatnych.
