W szczególności trudno zaaprobować pogląd, oczywiście sprzeczny z § 13 pkt 3 ogólnych warunków ubezpieczenia, że jakikolwiek termin płatności drugiej raty wyznaczono na dzień 27 października 1996 r., to jednak, skoro wysokość pierwszej raty wyniosła 50 % pełnej składki, odpowie­dzialność ZU powinna obejmować pełne pierwsze półrocze, tj. sięgać do dnia 27 grudnia 1997 r.

Postanowienie § 15 ust. 2 pkt 3 ogólnych warunków ubezpieczenia auto-casco stanowiące, że odpowiedzialność ZU kończy się w razie nieopłacenia kolejnej raty składki z upływem terminu płatności raty składki określonego w dokumencie ubezpieczenia nie jest sprzeczne z przepisami kodeksu cywilnego dotyczącymi umowy ubezpieczenia.

W razie niezapłacenia raty składki, ubezpieczycielowi służy jedynie roszczenie o zapłatę takiej raty składki, natomiast nie ma miejsca skutek dalej idący w postaci wygaśnięcia umowy ubezpieczeniowej, chyba że co innego wynika z umowy ubezpieczeniowej.

Złożenie wniosków ubezpieczeniowych i zawarcie na ich podstawie kolejnych polis stanowiło kontynuację poprzednich umów obejmujących pojazdy wymienione w pozwie. Przepis § 35 ust. 3 nie dotyczy stosunku umownego stanowiącego kontynuację. Powód wprawdzie opłacił składki po upływie terminu umownego, jednakże w okresie trwania umowy. Nie można zatem przyjąć, jak to uczynił Sąd I instancji, że doszło do przerwania stosunku umownego, a następnie do ponownego jego nawiązania, co nakładać miało na powoda takie obowiązki jakby umowę zawierał po raz pierwszy. W ocenie Sądu Okręgowego ubezpieczycie nie miał podstaw do żądania od powoda dostarczenia pojazdów do sfotografowania, bowiem czynność ta została już dokonana przy zawarciu umowy.