Racją istnienia instytucji przedawnienia jest jego funkcja gwarancyjna - przedawnienie stabilizuje stosunki prawne i gwarantuje ich pewność poprzez wykluczenie z obrotu roszczeń nie realizowanych przez określony czas. Dopuszczenie bowiem do możliwości realizowania roszczeń bez jakiegokolwiek ograniczenia temporalnego doprowadziłoby do sytuacji, w której strony pozostawałyby przez lata w niepewności co do swojej sytuacji prawnej. Przedawnienie gwarantuje, iż dłużnik przedawnionego roszczenia nie będzie musiał spełniać. Gwarancja ta nie jest bezwzględna, gdyż sąd może nie uwzględnić przedawnienia jeżeli uzna zarzut ten za czynienie z przysługującego dłużnikowi prawa użytku sprzecznego z zasadami współżycia społecznego, o których mowa w art. 5 kc.

Zgodnie z art. 6 kc ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z faktu tego wywodzi skutki prawne. Powód zaprzeczył twierdzeniom pozwanego, że nadciśnienie tętnicze jest chorobą tętnic i żył upośledzających krążenie. Na pozwanym zatem ciążył obowiązek wykazania, że schorzenie rozpoznane u ubezpieczone mieściło się w tej kategorii.

Stosownie do art. 819 § 1 k.c. roszczenia z umowy ubezpieczenia przedawniają się z upływem lat trzech. Bieg przedawnienia rozpoczyna się od dnia, w którym roszczenie stało się wymagalne (art. 120 k.c.). W niniejszej sprawie roszczenie powoda stało się wymagalne w chwili wystąpienia zdarzenia objętego ubezpieczeniem, a więc w dniu 5 czerwca 2003 r., kiedy to samochód powoda został skradziony. Od tej daty rozpoczął się bieg przedawnienia roszczenia przeciwko pozwanemu o zapłatę świadczenia należnego z tytułu zawartej umowy auto-casco.

Zgodnie z art. 819 § 4 k.c. bieg przedawnienia roszczenia o świadczenie do zakładu ubezpieczeń przerywa się także przez zgłoszenie ubezpieczycielowi tego roszczenia lub przez zgłoszenie zdarzenia objętego ubezpieczeniem. Bieg przedawnienia rozpoczyna się na nowo od dnia, w którym zgłaszający roszczenie lub zdarzenie otrzymał na piśmie oświadczenie ubezpieczyciela o przyznaniu lub odmowie świadczenia. W rozpatrywanej sprawie zgłoszenie przez powoda pozwanemu zakładowi ubezpieczeń roszczenia przerwało bieg przedawnienia i bieg ten rozpoczął się na nowo od dnia otrzymania przez powoda pisma pozwanej z dnia 26 lipca 2004 r., w którym to piśmie pozwana ostatecznie odmówiła wypłaty odszkodowania. Biorąc pod uwagę datę pisma, powód musiał je otrzymać nie później niż w sierpniu 2004 r. Trzyletni termin przedawnienia z art. 819 § 1 k.c. upłynął więc najpóźniej z końcem sierpnia 2007 r. Pozew w niniejszej sprawie został wniesiony dopiero 3 stycznia 2008 r., a więc po upływie trzyletniego terminu przedawnienia. Roszczenie powoda o wypłacenie mu odszkodowania z tytułu kradzieży samochodu przedawniło się i w dacie wniesienia pozwu do sądu było ono już przedawnione.

W przepisach art. 805 § 2 ust. 2 i art. 819 § 2 k.c. świadczenie zakładu ubezpieczeń, z punktu widzenia wymagalności określającej początek biegu przedawnienia roszczenia, zostało ujęte całościowo jako kwota przypadająca do zapłaty w ciągu pewnego okresu, a nie jako wielość świadczeń periodycznych.