Przytoczony art. 819 § 3 k.c. związany z umową ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej reguluje wyłącznie przedawnienie roszczeń poszkodowanego skierowanych bezpośrednio do zakładu ubezpieczeń, który odpowiada za ubezpieczonego sprawcę. O istnieniu takiego roszczenia, określanego jako actio directa, przesądza od 1 stycznia 2004 r. treść art. 822 § 4 k.c., a wcześniej znajdowało ono oparcie w treści art. 8 ust. 4 ustawy z dnia 28 lipca 1990 r. o działalności ubezpieczeniowej (Dz. U. Nr 59, poz. 344 ze zm.). Przepis art. 819 § 3 k.c. nie ma natomiast zastosowania, gdy sam ubezpieczony od odpowiedzialności cywilnej dochodzi świadczenia od zakładu ubezpieczeń. Art. 822 § 2 k.c., jak i pokrywający się z jego treścią poprzednio obowiązujący art. 822 k.c., nie ograniczają podmiotowego zakresu uprawnionych do otrzymania od ubezpieczyciela zapłaty jedynie do kręgu osób trzecich, z pominięciem ubezpieczającego (tak Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 17 października 2003 r., sygn. akt IV CK 116/02, nie publ.). Dlatego roszczenie ubezpieczonej powodowej spółki, którego normatywną podstawą jest art. 805 i 822 § 1 k.c., nie jest roszczeniem regresowym, ale roszczeniem o świadczenie od zakładu ubezpieczeń, o którym mowa w art. 819 § 2 k.c., którego bieg trzyletniego terminu przedawnienia z art. 819 § 1 k.c. rozpoczyna się w dniu, w którym nastąpiło zdarzenie objęte ubezpieczeniem (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 15 września 2004 r., III CSK 372/03, nie publ. oraz z dnia 24 listopada 1970 r., II CR 679/70, OSNCP 1971, z 7-8, poz. 135).